เมื่อมาถึงที่โรงแรม ล่าเปิดประตูห้อง ก่อนน้องชายที่รออยู่จะเดินตรงมาหา ไม่มีคำบ่น ไม่ต่อว่า แต่สิ่งที่คลื่นทำคือการดึงพี่ชายเข้ามาสวมกอดแน่น
“… คลื่น” ค่ายเปล่งเสียงเรียกชื่อน้องชายแผ่วเบา
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กูเข้าใจ แต่มึงอย่าโกรธลี่เลยนะค่าย เพราะน้องโดนมึงทำร้ายมาเยอะเหมือนกัน”
“อืม… กูไม่โกรธลี่เลย”
“หยุดร้อง เดี๋ยวกูร้องตาม” คลื่นบอก เห็นแบบนี้เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเซนซิทีฟทางด้านอารมณ์ ยิ่งกับพี่ชายคนโตที่ไม่เคยร้องไห้ให้เห็นเลย มันยิ่งทำให้รู้สึกจุกแน่นไปทั้งอก
ล่ายืนมองอย่างเงียบ ๆ ครั้งก่อนเขาไม่เห็นค่ายเจ็บขนาดนี้ อาจเพราะผู้หญิงคนนั้นทำให้ความเจ็บมันด้านชา แต่ครั้งนี้พี่ชายของเขาคือฝ่ายผิด ฉะนั้นหากจะเจ็บปวดมากมายขนาดนี้คงไม่แปลก
คลื่นผละกอดออกจากพี่ชาย ดวงตาของเขาแดงก่ำไม่ต่างกัน พอรู้ว่าตัวเองจะร้องก็รีบก้มหน้าลง พยายามกลั้นเอาไว้เพราะกลัวโดนล้อ ผ่านไปครู่หนึ่งก็เง
