ใต้อาณัติ_อิฐ บทที่ 86
"ให้รออยู่หน้าเวที" เขาเห็นเธอไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลยบอกคนที่มาตามให้ไปบอกกลุ่มของพัชรี
"ฉันไม่อยากพบคนพวกนั้นค่ะ" เธอพยายามจะไม่คิดเรื่องนี้แล้ว เพราะถ้าคิดไปก็พลอยน้อยใจเขาขึ้นมาอีก วันนั้นถ้าเขาไปงานเลี้ยงเธอก็คงไม่ต้องขายหน้า
"ตามออกมา" อิฐคว้าแขนของมะนาวให้เดินตามออกมา
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากเจอ" มะนาวจะแกะมือเขาออก แต่อิฐเปลี่ยนมาเป็นโอบร่างแล้วบอกเธอว่าเดี๋ยวจะให้ดูอะไร
เธอเลยยอมเดินตามเขาออกมา พอออกมาก็เห็นว่าพัชรีกับเพื่อนอีกหลายคนเลยที่มา
"สวัสดีมะนาว" เพื่อนเรียนรุ่นเดียวกันกล่าวทักทายเธอก่อนเลย แต่ก็ไม่ได้คำทักทายตอบกลับจากมะนาว
"ที่พวกเรามาวันนี้จะมาขอโทษเธอ"
"เดี๋ยวก่อนสิครับพวกคุณจะขอโทษง่ายไปไหม" เพราะเสียงดนตรีและเสียงคนพูดคุยกันมันดังมากแทบจะไม่ได้ยินคำขอโทษเลย
มะนาวงงกับเหตุการณ์นี้ทำไมเขารู้จักคนพวกนี้ล่ะ เธอไม่อยากใช้คำว่าเพื่อนเพราะเ
