บทที่ 7 อัคคีเป็นอะไร

บทที่ 7 อัคคีเป็นอะไร ถึงฉันจะบ่นให้ตายหรือร้องไห้จนหมดแรง สุดท้ายฉันก็ต้องยอมรับความจริง หลังจากนอนพักจนหายเหนื่อยฉันก็ลุกออกมาด้านนอก ตอนนี้พี่อัคคีภัยตื่นแล้ว เขากำลังนั่งดูข่าวพร้อมเด็ดลูกองุ่นทานไปด้วย ฉันจึงเลี่ยงไปหยิบน้ำในครัวออกมาดื่มเงียบๆ "เธอได้ติดต่อพ่อแม่เธอหรือเปล่า" "มะ ไม่เลย ฉันไม่มีโทรศัพท์เงินไม่พอซื้อเหลือแค่ห้าหมื่น" "ฉันมีเครื่องเก่าอยู่เธอจะเอาไหม" "คือ..." "ถึงมันจะรุ่นเก่าแต่ยังใช้ได้ สภาพแบบนี้อย่าเรื่องมากเลย เธอต้องรีบติดต่อพ่อกับแม่เธอไม่ใช่ปล่อยให้ตัวเองมาเป็นภาระคนอื่นแบบนี้ ฉันไม่สะดวกใจที่เธออยู่ที่นี่" จุกอะแต่เข้าใจ พี่ชายฉันทำกับเขาไว้เยอะมาก ไม่แปลกที่เขาจะรังเกียจฉันขนาดนี้ "ก็ได้ขอบคุณนะสำหรับโทรศัพท์" "ฉันขาย เอามาหมื่นนึงเดี๋ยวขึ้นไปหยิบให้" "มะ หมื่นนึงเลยเหรอ" ใจร้ายชะมัดเลยทำไมต้องคิดเงินด้วย แต่ถ้าไม่มีโทรศัพท์ฉันก็คงไม่รู้ข่าวสารอะไรเลย "ก็ได้เดี๋ยวฉันไปหยิบเงินให้พี่รอแป๊บนึงนะ" ฉันเดินกลับเข้ามาในห้อง เพื่อหยิบเงินในกระปุกออมสินออกมาจำนวนหนึ่งหมื่นบาท แม้จะเสียดายแต่ก็ต้องตัดใจมีโทรศัพท์ไว้ดูคลิปสอนปักตะกร้าหารายได้เสริมเอาก็ได้ "อะนี่เงินหนึ่งหมื่นบาท พี่นับก่อนสิ" อัคคีไม่ได้นับเงินที่รับมา เขาโยนมันไว้บนโต๊ะก่อนจะดันโทรศัพท์รุ่นก่อนล่าสุดให้นาเดียร์ เรื่องซิมเธอไปเปิดเบอร์ใหม่ได้ ตอนนี้เธอต้องสมัครแอพต่างๆ ของตัวเองก่อนไม่รู้ป่านนี้พ่อกับแม่จะติดต่อมาบ้างหรือเปล่า กว่าจะเสร็จเรื่องก็ค่ำพอดี เฟซบุ๊กของเธอมีข้อความมากมายจากเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องแต่กลับไม่มีข้อความจากพ่อแม่หรือแม้แต่พี่ชายของเธอ "โคตรจะเป็นลูกรักเลยว่ะ" ฉันตัดสินใจลองโทรหาคุณพ่อ เผื่อว่าท่านจะยังไม่รู้เรื่องราวอะไร แต่โทรเท่าไหร่คุณพ่อก็ไม่รับสาย ฉันจึงพิมพ์ข้อความบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้คุณพ่อได้รับรู้ เผื่อว่าท่านเปิดอ่านแล้วจะสงสารฉันบ้าง แต่ก็ยังไม่มีการตอบกลับมาอยู่ดี ฉันออกมาจากห้องก็ตอนตะวันตกดิน พี่เวย์แต่งตัวหล่อเตรียมออกไปไหนไม่รู้ พี่ธามก็ติดเคสกลับดึกมาก พอพี่เวย์เห็นหน้าฉันเขาก็ชี้ไปที่กล่องข้าวบนโต๊ะ ทำไมใจดีจัง ผิดกับอีกคนที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ในครัวอย่างสิ้นเชิง "นี่พี่จะไปไหนเหรอแต่งตัวหล่อเชียว" "วันนี้มีงานเลี้ยงวันเกิดผู้อำนวยการ ฉันอาจจะกลับดึกพอๆ กับไอ้ธามนั่นแหละ" "แล้ว..." ฉันหันไปมองพี่อัคคีภัย เขามองหน้าฉันเหมือนจะเอาเรื่องให้ได้ "เดี๋ยวมันก็ไป ฉันไปก่อนนะต้องไปรับเพื่อนอีก" "ค่ะ" หลังจากที่พี่เวย์ออกไปจากบ้านไม่นานอีพี่อัคคีภัยก็ขับรถออกไปทำงาน บ้านหลังนี้จึงเหลือแค่ฉันคนเดียว พอมีโทรศัพท์ฉันก็เริ่มดูวิธีการทำงานบ้านต่างๆ ฉันต้องซักผ้าเอง รีดผ้าเองด้วย โชคดีที่บ้านหลังนี้มีอุปกรณ์ครบทุกอย่างแต่ที่พวกสามหนุ่มไม่ได้ลงมือทำงานบ้านเอง ก็เพราะไม่ค่อยมีเวลา โดยเฉพาะพี่ธาม เสร็จจากโรงพยาบาลก็ต้องมาดูแลคลินิกต่อ "เอาวะลองดูสักตั้ง มันคงไม่ยากเท่าไหร่หรอก" นอกจากดูคลิปสอนซักผ้าใช้เครื่องซักผ้ารวมทั้งรีดผ้า ฉันก็ยังดูคลิปการทำความสะอาดบ้านจัดบ้านแม้กระทั่งสอนทำอาหาร ที่ฉันทำไม่ใช่เพราะว่าอยากจะมัดใจใครแต่มันคือการเอาตัวรอดกับการที่ฉันได้อยู่บ้านหลังนี้ ถึงพี่เวย์กับพี่ธามจะใจดีอนุญาตให้ฉันอยู่ที่นี่ แต่อีกคนพูดย้ำอยู่เสมอว่าไม่สบายใจที่เห็นฉันลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะฉะนั้นฉันคงจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้เกิดเขาบ้าระห่ำขึ้นมาไล่แห่ฉันออกจากบ้านฉันคงไม่มีที่อยู่ นั่งดูคลิปสอนทำอาหารดูเวลาอีกทีก็สามทุ่มกว่า จู่ๆ พี่อัคคีภัยก็ขับรถกลับมาจอดที่โรงจอดรถ ปกติเขาไม่เคยกลับบ้านเวลานี้เลยหรือว่าวันนี้จะไม่สบาย ปึก! "มานั่งทำอะไรตรงนี้วะ~" "อ้าวก็มันเพิ่งจะสามทุ่มเองนะ ฉันเลยออกมานั่งดูหนัง ว่าแต่พี่เถอะทำไมวันนี้กลับไวจังหรือว่าผับเจ๊งไปแล้ว" "ปากดีฉิบ~" ด่าฉันสิก็เดินเซขึ้นบันไดบ้านสภาพแบบนี้คงจะเมามาสิท่า ฉันไม่สนใจยังคงนั่งดูคลิปสอนทำอาหารบนจอทีวีก็เปิดซีรีส์ดูไปพลางๆ แต่เสียงบนชั้นสองมันทำให้ฉันต้องเบาเสียงทุกอย่างลง ฉันได้ยินเสียงโครมครามเหมือนคนล้มจนไม้กระดานดังสนั่น โครมมม~ "เฮ้ย!" เพราะความตกใจฉันจึงลุกขึ้นแล้ววิ่งไปดูบนชั้นสอง ปกติแล้วฉันไม่เคยขึ้นมาด้านบนเพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขา มาถึงฉันก็เห็นพี่อัคคีนอนล้มอยู่ที่พื้นประตูเปิดทิ้งเอาไว้ โผล่ออกมาแค่ขาทั้งสองข้าง "ตายไหมนั่น!" "ถ้าไม่ช่วยก็ลงไป~ แม่งปวดหัวฉิบหาย!" "จะขอร้องให้ฉันช่วยก็พูดจาดีๆ หน่อยเถอะ พี่ไปทำอีท่าไหนทำไมเมาเป็นหมาแบบนี้เนี่ย!" พี่อัคคีไม่ตอบฉันจึงพาเขาเข้ามานอนพักในห้อง ที่ความสะอาดไม่ต่างจากห้องเก็บของสักเท่าไหร่ "พี่ไหวไหมให้ฉันโทรตามพี่ธามดีกว่ามั้ง" "ร้อนเปิดแอร์ให้หน่อย~" "โอเคๆ ถ้าพี่ลุกไปอาบน้ำไม่ไหวเดี๋ยวฉันไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ เผื่อพี่จะสบายตัวขึ้น" "อืม~" ฉันรีบวิ่งออกมาจากห้องนอนเพื่อเข้าไปในห้องน้ำบริเวณชั้นสอง หน้าห้องน้ำมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กวางอยู่ในตะกร้า ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาชุบน้ำก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ตรงไปยังห้องนอนของพี่อัคคี "มาแล้วๆ" แปะ! "โอ๊ยยยย! เธอจะบ้าหรือไงจะเช็ดตัวให้ฉันเธอต้องบิดผ้าให้มันหมาดๆ ไม่ใช่มาชุ่มๆ แบบนี้ก่อนฉันจะหายคงได้เป็นปอดบวมก่อน!" "อ้าว! เฮ้อ... งั้นรอแป๊บ"