บทที่ 8 ผู้ชายบ้านนี้โดนวางยา

บทที่ 8 ผู้ชายบ้านนี้โดนวางยา แปะ! "โอ๊ยยยย! เธอจะบ้าหรือไงจะเช็ดตัวให้ฉันเธอต้องบิดผ้าให้มันหมาดๆ ไม่ใช่มาชุ่มๆ แบบนี้ก่อนฉันจะหายคงได้เป็นปอดบวมก่อน!" "อ้าว! เฮ้อ... งั้นรอแป๊บ" ฉันเช็ดหน้าเช็ดตาให้พี่อัคคีเสร็จ อาการของเขามันก็ยังไม่ดีขึ้น ตอนนี้เขาหน้าแดงมากแถมเหงื่อยังแตกพลั่กจนฉันเกือบได้เรียกรถพยาบาลแล้ว "สรุปแล้วพี่เป็นอะไรกันแน่ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะพี่ห้ามตายเด็ดขาดรู้ไหม ถ้าพี่ตายไปบ้านหลังนี้ก็จะมีศพ จากนั้นตำรวจก็จะมาพิสูจน์หลักฐาน ฉันคือคนที่อยู่กับพี่เป็นคนสุดท้าย ก็จะถูกสอบปากคำและถูกเป็นผู้ต้องสงสัยในการฆาตกรรมพี่ ถึงแม้ว่าฉันอยากจะฆ่าพี่ให้ตายแต่ฉันก็ทำไม่ลงหรอก" "พูดมากว่ะ ออกไปเถอะฉันอยากอยู่คนเดียว!" "งั้นไม่ต้องล็อกประตูนะถ้าเกิดพี่เริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก พี่โทรหาฉันอะนี่เบอร์ฉัน ฉันจดไว้ให้แล้ว จำไว้อย่างเดียวห้ามตายในบ้านหลังนี้ไม่งั้นก็รอให้พี่สองคนกลับมาก่อนแล้วพี่ค่อยตาย ฉันจะได้ไม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียว" แต่ละคำพูดดีๆ ทั้งนั้น ฉันรีบเดินออกมาจากห้องเพื่อลงมาชั้นล่าง ตอนนี้มีรถมาจอดหน้าบ้านอีกหนึ่งคัน ฉันจึงเดินออกมาดูปรากฏว่าเป็นพี่เวย์ เขากลับมาพร้อมอาการมึนเมาฉันจึงเดินออกไปต้อนรับ และช่วยเขาเก็บข้าวของจากรถออกมาด้วย "ทำไมไอ้คีมันกลับไวจัง" "ไม่สบายกลับมาน่ะสิ เมาไม่รู้เรื่องรู้ราวตอนนี้อยู่บนห้องแล้ว พี่ก็เหมือนกันทำไมเมาแล้วยังขับรถมาอีกคราวหลังเรียกรถแท็กซี่กลับมาก็ได้นะมันอันตราย" พี่เวย์ไม่ตอบไม่พูดอะไรแต่เขาเดินเข้ามาในบ้านเงียบๆ แผ่นหลังมีแต่เหงื่อจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มจนเห็นรอยสัก "พี่ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะมันดึกแล้ว ฉันเองก็จะนอนเหมือนกัน" "ทำไมร้อนแบบนี้วะ~" เวย์บ่นพึมพำก่อนจะเดินขึ้นบันได แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเพราะร่างกายของเขามันเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ปากคอแห้งร้อนรุ่มในร่างกาย ดวงตาพร่ามัวจนต้องรีบพยุงตัวเองเข้าไปในห้องน้ำบนชั้นสอง ก่อนจะเปิดน้ำราดหัวเรียกสติตัวเองกลับมา ฉันเดินตามขึ้นมาด้านบนเพราะตัวเองขนกระเป๋ากับของใช้ส่วนตัวของพี่เวย์ตามมาแต่เหมือนเขาจะใช้ห้องน้ำอยู่ และฉันก็ไม่รู้ว่าห้องนอนอยู่ตรงไหนฉันจึงต้องยืนรออยู่ตรงห้องโถงจนกระทั่งประตูห้องน้ำเปิดออกมา "ห้องพี่อยู่ไหนฉันจะเอาของไปเก็บให้" "ฉัน~" เสียงแหบพร่าของพี่เวย์ทำให้ฉันต้องหันไปมองหน้าเขา ตอนลงมาจากรถฉันก็ได้กลิ่นเหล้าบางๆ ไม่ได้ดูเมาขนาดนั้น แต่ทำไมอาการของเขามันน่ากลัวแบบนี้ "พี่เวย์! พี่เมาหรือพี่เป็นอะไรกันแน่ อาการพอๆ กับพี่คีเลย" มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะขาดสติขนาดนี้ ชุดที่พี่เวย์ใส่เปียกชุ่มเพราะเขาเปิดน้ำราดหัวราดทั้งตัว ฉันจึงรีบไปช่วยพยุงเขาก่อนที่เขาจะพาฉันเข้ามาในห้อง "ร้อน~" "พี่ตัวเปียกขนาดนี้พี่ยังบ่นว่าร้อนอีก ฉันว่าพวกพี่ไปกินอะไรผิดสำแดงมาแล้วล่ะ" พี่เวย์ไม่พูดอะไรแต่เขาจ้องหน้าฉันพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ ฉันพยายามช่วยปลดกระดุมเสื้อมือหนาก็คว้ามือฉันไว้ทันที หมับ! "ฉันขอโทษพี่จัดการตัวเองก็แล้วกัน เหมือนเสียงรถที่ธามจะมาแล้วด้วย" ฉันไม่รอช้ารีบวิ่งออกมาจากห้องก็เจอพี่คีกำลังเดินมาหาพี่เวย์ ไม่ทันจะลงจากบ้านพี่ธามก็เดินเซขึ้นมาสภาพไม่ต่างจากทั้งสองคนเลย "พี่ธามอย่าบอกนะว่าพี่กินเหล้ามาด้วย!" "ปะ เปล่า~ พวกมึงกูโดนคนไข้วางยาวะ~" "กูก็ไม่ต่างกัน เด็กในร้านเอาเหล้ามาให้ แดกไปไม่ถึงครึ่งแก้วกูต้องหนีกลับมาบ้าน วันนี้มีทัวร์มาลงด้วย อยู่ต่อกูคงได้โดนสุกี้หม้อรวม" "กูโดนอาจารย์ที่โรงเรียนหยดยามาแน่ คะยั้นคะยอให้กูกินอยู่นั่นปกติแดกเป็นลิตรยังไม่เมา นี่หมดไปแก้วเดียวค...แข็งเป็นขวดเลย~" O_O! และนี่คือสีหน้าของฉัน หลังจากได้ยินทั้งสามคนคุยกัน "เอาไงดีวะ มึงเป็นหมอนะไอ้ธาม" "แดกน้ำเป็นลิตรก็ไม่หาย พวกมึงไปชักว่าวไป" "กูชักแล้วไม่แตก" อัคคีตอบด้วยความหัวเสีย "กูจะไม่ไหวแล้วแดกหมดแก้วด้วย~" ฉันค่อยๆ ย่องเดินออกมาเงียบๆ แต่กลับถูกพี่ธามคว้าแขนไว้เสียก่อนทำเอาฉันสะดุ้งโหยง "เดี๋ยว จะไปไหนครับ" "เอ่อ... เหมือนพวกพี่ต้องใช้เวลาส่วนตัว ฉันว่าฉันไปนอนดีกว่าค่ะ" "อย่าพึ่งไปได้ไหม คือว่าพี่..." อะไร คือว่าอะไร ฉันมองหน้าเขาด้วยความตกใจ เขาจะให้ฉันทำอะไรพวกเขาหรือเปล่า ไม่เด็ดขาดฉันจะรักษาความสาวของฉันไว้ร่อนกับคนที่ใช่เท่านั้น "มึงก็บอกไปเลยว่าขอเย็บ กูจะได้ช่วยจ่าย ตอนนี้จิมิกระป๋องก็ช่วยอะไรกูไม่ได้แล้วไอ้ธาม" "อี๋! อีพี่คีไอ้ทุเรศ พี่พูดออกมาได้ไง ฉันไม่มีวันยอมอ้าขาให้พวกพี่หรอก ถึงฉันจะสวย โหนกนูน อมชมพูแต่ฉันไม่ง่ายนะ" "ห้าหมื่น" เวย์กัดปากจนหน้าแดงก่ำ นาทีนี้เท่าไหร่ก็ได้เขายอมหมดพร้อมโอนตอนนี้ด้วย "หนึ่งแสน" อัคคีก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน เท่าไหร่ก็จ่าย "เธอเล่นพรีเซนต์จนฉันอยากเห็นไปหมด อืมม" "หึยย น่ากลัว ฉันไม่มีวันยอมพวกพี่หรอก" "สองแสน" "พะ พี่ธาม! นี่พี่ก็เอากับเขาด้วยเหรอ ฉันก็หลงคิดว่าพี่เป็นคนดี ปล่อยเลยนะ" "เฮ้อ... พี่ไม่ไหวจริงๆ เอางี้ห้าแสนสวิงกับพวกพี่ เรื่องนี้จะเป็นความลับและปลอดภัยที่สุด" "ห้าแสน! อะไรเนี่ยพี่โทรเรียกเด็กไซด์ไลน์มาง่ายกว่าไหม" "โอ๊ยย ไม่ไหวแล้วเธอจะเอาไงต้องการเท่าไหร่ก็บอก พวกฉันจ่ายได้อยู่แล้ว" อัคคีเริ่มโวยวาย เขาทนไม่ไหวแล้วปกติก็ต้องปลดปล่อยทุกวัน ยิ่งโดนวางยามาแบบนี้ถ้าเขาไม่เสร็จคงปวดทรมานตาย "หนึ่งล้าน พร้อมโทรศัพท์รุ่นไหม กระเป๋าแบรนด์เนม กินอยู่สบาย ห้ามแกล้งฉัน!" "ยัยบ้าของแบบนี้มันจ่ายจบ หนึ่งล้านพวกฉันจ่ายได้แต่อย่างอื่นมันมากไป!" "งั้นก็นอนปวดไข่ไปเถอะ!" "เออ! ก็ได้วะชีวิตกูเนอะ" "ฮือออ ลูกสาวแม่ แม่ขอโทษนะลูกโดนหนอนน้อยแหย่ๆ นิดเดียวไม่ตายหรอกลูก อดทนนะลูกนะ" "หนอนอะไร ขนาด. 58 กูร้องไห้แล้วนะ ไอ้ธามมึงพาเข้าห้องเลยกูเอาถุงยางก่อน" "กูอาบน้ำแป๊บอย่าพึ่งเริ่มนะมึง" "อืม มานี่มารอที่ห้องพี่ดีกว่าครับ" "ฮืออ ไม่รอดแล้วลูกสาวแม่"