บทที่ 27
หึงหรือไง
"พี่อัคคี! ฉันบอกแล้วนะว่าห้ามให้มันกลับมาเด็ดขาดต้องส่งให้ตำรวจเท่านั้น พี่เอามันกลับมาพี่กับฉันเห็นดีกันแน่ >[]
"ดุเป็นหมาแบบนี้ใครจะกล้าวะ"
เขาหันมาพูดจนลืมไปว่าหน้าร้านมีแต่รุ่นน้องที่กำลังนั่งฟังเราสองคนเถียงกันไปมา จนรุ่นน้องพากันยกมือปิดปากคล้ำพี่อัคคีเลยหน้าเจื่อนเดินหนีเข้าไปในร้าน ฉันจึงเดินกระทืบเท้าตามมาติดๆจนเขาลากฉันเข้ามานั่งที่โซฟาด้านใน
ผมเดินเข้ามาในร้านด้วยความรู้สึกแปลกๆ กับหัวใจตัวเองมันเต้นตึกตักตลอดเวลาจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ยัยเด็กนี่ก็ซนจริงๆ ดุ๊กดิ๊กอยู่ได้ไม่เห็นหรือไงว่าไอ้พวกเวรนั่นมันมองอยู่
ก่อนหน้าที่เธอจะออกไปซื้อน้ำปั่นโง่ๆ นั่น แพรวาส่งข้อความมาหาผมว่าเธออยากกลับมาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น อีกทั้งยังบอกว่าถูกไอ้ดีแลนด์ข่มขืนถูกบังคับ จนเธอต้องยอมตกเป็นของมันและทำตามคำสั่งของมันทุกอย่าง
ใครเชื่อก็ควายแล้วผมคนนึงไม่เชื่อเล
