บทที่ 28
พาแมวกลับบ้าน
ไม่รู้ว่าพี่อัคคีใช้เวลาสักนานขนาดนี้ เริ่มปวดเมื่อยจนต้องนั่งเอนหลังสักพักฉันก็หยิบหมอนมากอดดึงผ้าห่มบางๆ มาปิดขา หยิบขนมขึ้นมาทานพยายามเพ่งสายตามองไปที่สองคนนั้น จากนั้นเหมือนภาพตัดไปเลยเพราะฉันง่วงมาก
ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่มีร่างสูงใหญ่มาเบียดฉันที่โซฟา พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นพี่อัดคีนั่งพิงหลับตาพริ้ม ส่วนลูกค้ากลับไปแล้ว
"ไหวไหมเนี่ย"
"ง่วง"
เขาตอบมาคำเดียวก่อนจะไหลลงมานอนเบียดกับฉัน ด้วยสถานที่มันคับแคบเขาเลยต้องกอดฉันจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ ลดอยู่ตรงต้นคอ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นวิสกี้จางๆ พาให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบ
"พี่จะนอนที่นี่ไหมฉันไม่ว่าอะไรหรอกขึ้นไปนอนข้างบนก็ได้นะ"
"ไอ้สองคนมันตามแล้วมันไม่ให้ฉันพาเธอออกมานอนนอกบ้านถ้าไม่มีพวกมันอยู่ด้วย"
"แบบนี้ก็มีด้วยแฮะ^^"
"หึ! คิดว่าสวยนักหรือไง"
"สวยไม่สวยแต่พี่ก็กอดไม่ปล่อยนะ ฮ่าๆๆ"
"หึ!"
คุณพระเขาแอบยิ้ม ฉั
