พวกเรามองสบตากันอยู่สักพัก บรรยากาศในห้องรู้สึกอึดอัดไปหมด ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเอง ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
"เธอมีปัญหาอะไรถึงมาพักอยู่นี่" ฉันถามเสียงแข็ง ดวงตายังคงแดงก่ำ
"มีปัญหากับพวกเจ้าถิ่นที่เธอไปทำคาเฟ่" เขาตอบเสียงทุ้ม สายตายังจับจ้องมาที่ฉัน
"เหอะ!" ฉันหัวเราะเยาะในลำคอ เบือนหน้าหนีไปชั่วครู่ ก่อนหันกลับมาสบตาเขา "เรื่องแค่นั้นคนอย่างนายจัดการไม่ได้? ถึงขั้นต้องให้เธอมาอยู่ที่นี่?"
"ลาน่ารู้สึกไม่ปลอดภัยน่ะ เธอบอกเหมือนคนตามตลอด เลยขอมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว"
เหอะ! คำว่าไม่ปลอดภัย มันฟังแล้วตลกชะมัด ภาพที่ฉันเห็นเธอเดินเลือกกระเป๋าหรู หัวเราะร่าเริง ในร้านแบรนด์ดังยังชัดเจนในหัว ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความกลัวอยู่ในแววตา นั่นน่ะเหรอ... คนกลัว!!
"ชั่วคราว? นี่ก็เดือนแล้วนะ วันไหนไป" ฉันถามออกไปตรง ๆ สายตาแข็งกร้าว ชั่วคราวหรือชั่วชีวิตกันแน่!!!
"ห
