ฉันกลับอังกฤษกับพี่ลีออนและเซรินทันที ตลอดทางฉันไม่ได้พูดอะไรเลย เอาแต่นั่งเงียบ ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาไหลเป็นสาย หัวใจมันแตกสลาย เจ็บปวด เหมือนมีคนล้วงมือเข้าไปบีบหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก
"โอเคมั้ยน้องพี่" พี่ลีออนย้ายจากเบาะคู่หน้ามานั่งข้าง ๆ ยกมือขึ้นลูบหัวฉัน
"..." ฉันหันไปยิ้มอ่อนให้พี่ จะบอกว่าโอเคก็โกหกชัด ๆ น้ำตายังไหลนองเต็มหน้าอยู่เลยนี่
"ให้มันจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อน เดี๋ยวมันก็รีบตามมาง้อเอง"
"อึก! ไม่อยากให้ง้อ!" ฉันบอกทันที ไม่ได้ร้องเพราะกลัวเขาไม่มาง้อเสียหน่อย ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ
"จะไม่ให้อภัยมัน?" พี่ลีออนเลิกคิ้วขึ้นถาม มือยังลูบหัวฉันอยู่
"ไม่ให้หรอก" ฉันเชิดหน้าขึ้น ตอนนี้ฉันไม่ให้อภัยเขาหรอก ต่อให้มานั่งคุกเข่าตรงหน้าก็ไม่ให้
"ถึงมันจะฉลาดแค่ไหน แต่เรื่องผู้หญิงมันก็คือผู้ชายโง่ ๆ คนหนึ่ง พี่อยากให้เรามองดูหลาย ๆ มุม"
"เข
