แสงแดดยามเช้าสาดลอดเข้ามาผ่านผ้าม่านบางๆ กลิ่นกาแฟลอยแตะจมูก เจนค่อยๆ ลืมตา ความเมื่อยล้าและปวดหน่วงยังคงเกาะกุมทั่วร่างกาย โดยเฉพาะช่วงขาและเอวที่ยังสั่นระริกยามขยับ
เธอลุกขึ้นนั่งบนโซฟาอย่างเชื่องช้า สะโพกยังตึงเจ็บร้อนเหมือนถูกตอกตรึงทั้งคืน ภาพเมื่อคืนกับอาร์ทย้อนกลับ มาแวบหนึ่ง เพียงรอบเดียว รวดเร็ว และหมดแรงทิ้งตัวลงกอดเธออย่างอ่อนล้า ไม่ได้เหลือความเร่าร้อนหรือการปลดปล่อยที่ทำให้ใจเธอสั่นสะท้านเลย
ทันใดนั้นภาพบทรักอันเร่าร้อนของชาญก็แทรกเข้ามาแทน ร่างสูงใหญ่ของชาญที่ยกเธอขึ้นกดกับผนัง ความแรง ความดุดัน และเสียงครางพร่าที่ทำให้เธอเสร็จซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุดจนเธอแทบสิ้นแรงในอ้อมแขนเขา เพียงคิดถึงหัวใจเจนก็เต้นถี่ ความวาบหวามไหลซ่านจนเธอต้องกัดริมฝีปากข่มไว้
"เจน ตื่นแล้วเหรอ"
เสียงทุ้มของอาร์ทดังขึ้น เขาเดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดลำลอง มือถือแก้วกาแฟในมือ รอย
