"ฮือออ"
"ร้องไห้ทำไม"
ยิ่งเขาถามแบบนั้นเธอยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก
"ฮื้อออ"
"เอ้าา หนักกว่าเดิมอีก" ปฐพีเกือบจะหลุดหัวเราะกับท่าทีของรุ่งฤดีในตอนนี้ เธอเหมือนเด็กขี้แยอายุสิบขวบ
"จะไปไหน"
รุ่งฤดีทนความเสียใจไม่ไหว แถมเขายังทำท่าเหมือนไร้ความรู้สึก จึงตัดสินใจเปิดประตูเดินลงจากรถ แน่นอนว่าปฐพีรีบวิ่งตามลงมา
"ฉันถามว่าจะไปไหนกลับไปขึ้นรถ"
"......"
"ว่าจะแกล้งโกรธนานๆ สักหน่อย" เขาพูดพร้อมกับคว้าแขนของเธอไว้ให้หันกลับมา
"แกล้ง??"
"ดูสิน้ำหูน้ำตามาเต็มเลยคนอะไรขี้งอแง" นิ้วแกร่งปาดน้ำตาออกจากใบหน้าให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก
"คุณแค่แกล้งฉันจริงๆ เหรอคะ" เธอถามทั้งที่ใบหน้ายังซบแนบแผ่นอกแกร่ง
"ยังไม่ได้บอกเลยว่าอยากจะหย่า คนบ้าอะไรจดทะเบียนปุ๊บจะหย่าปั๊บ"
"ก็คุณถูกคุณตาบังคับนี่คะ"
"คิดเหรอว่าคุณตาจะบังคับคนแบบปฐพีได้ ถ้าไม่เต็มใจจริงๆ"
พอได้ยินแบบนั
