ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขา พร้อมกะละมังที่มีน้ำและผ้าขนหนู ก่อนจะวางไว้ข้างเตียง
“ไหนดูสิ ตัวร้อนมากอยู่รึเปล่า” ฉันใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากเขา
“เชี่ย...ร้อนจัดเลยนี่นา แต่จะปลุกให้ลุกมากินข้าวกินยาก็คงไม่ดี รอให้เขาตื่นด้วยตัวเองจะดีกว่า ตอนนี้คงทำได้แค่เช็ดตัวไปก่อน เฮ้อ...” ฉันใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดให้หมาด ๆ ก่อนจะเช็ดไปตามใบหน้าอย่างเบามือเพราะกลัวเขาตื่น จากนั้นค่อย ๆ เช็ดตามแขน ขาของเขาโดยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเขาออก
“ฮืม...ติณณ์” จู่ ๆ มือของคนที่นอนนิ่งให้เช็ดตัวกัน ดีดขึ้นมาจับข้อมือฉันที่กำลังเช็ดแขนเขาอยู่
“หม่อนทำอะไรครับ”
“เช็ดตัวให้ไง ตัวร้อนขนาดนี้ คุณหมอบอกว่าต้องหมั่นเช็ดตัวให้คลายร้อน” เขาลืมตามาแวบหนึ่งก่อนจะหลับตาไปตามเดิม พร้อมทั้งเรียวปากที่ยิ้มอ่อน
“ขอบคุณครับ แค่ก...แค่ก” น้ำเสียงแผ่วเบา
“ปวดหัวอยู่รึเปล่า ดื่มน้ำหน่อยไหมเดี๋ยวไปเอาให้”
“ก็ดีครับ คอแห้ง” ฉ
