“แต่ตอนนี้มึงทำเพื่อนหนักใจเว้ย เป็นอะไร?” เพลิงกัลป์วางมือจากไม้คิว ก่อนจะเดินมาหยุดยืนตรงหน้าของคิลล์ พลางหลุบตามองคนที่นั่งอย่างจริงจัง
ปกติคิลล์จะไม่ใช่คนอารมณ์เสียได้ทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้ ที่จริงเขาสังเกตตั้งแต่สองสามเดือนที่ผ่านมาแล้ว คิลล์ดูหงุดหงิดงุ่นง่านเหมือนคนมีอะไรในใจ ซึ่งไม่ใช่วิสัยของคนเอาแต่ใจ โผงผางชอบใช้อารมณ์นำเหตุผลเสมอ
เพราะที่มันทำอยู่คือเก็บอารมณ์มาก เลยแสดงออกทางสีหน้าหมด เหมือนคนอดทนกับอะไรสักอย่าง แต่ไม่สามารถบอกใครได้ นั่นทำให้เพลิงกัลป์ไม่เข้าใจว่าคิลล์คิดอะไรอยู่
“ไม่ได้เป็น”
คิลล์ตอบเสียงเย็น ก่อนจะปรายตามองไปทางอื่น ทำให้ไคลล์ที่เห็นอาการอย่างนั้นก็ยกมุมปากขึ้น ในฐานะที่เป็นฝาแฝดและพี่ชาย พวกเขามักจะรับรู้พื้นฐานอารมณ์และความรู้สึกของอีกคนตลอด หรือที่เรียกว่าสัญชาตญาณของแฝด
“จะมีอะไรก็เรื่องคนเดียวนั่นแหละ”
เจ้าของใบหน้าร้ายกาจ แต่นัยน์ตาสงบกว่าน้องช
