“คิดถึงลูกมาก”
“หนูก็คิดถึงแม่มาก ๆ พ่อด้วย” ดาน่าเอ่ยอย่างสดใสพลาง
กอดรอบเอวของแม่ไว้แน่น หางตาเหลือบไปเห็นคุณวาโยกำลังเดินตามเข้ามาในครัว เพราะกลัวจะมีคนแก่น้อยใจเธอจึงต้องบอกคิดถึงพ่ออีกรอบ
“แม่เอาของขนมมาฝากลูกเยอะแยะเลยนะ ดูสิทิรามิสุของโปรดลูกแล้วก็ชีสเค้กกับสตอเบอร์รี่ลูกใหญ่ ๆ ของเดวา” เธอมองแม่นำเสนอของฝากอย่างมีความสุข จึงเผลอยิ้มจนตาหยี
“แต่ต้องกินข้าวก่อนกินของหวาน” พ่อเอ่ยเสียงเข้มเมื่อได้ยินแม่ลูกคุยกันเรื่องขนมของหวาน ดาน่าจึงหัวเราะเบา ๆ แต่อยู่ดี ๆ เธอก็หุบยิ้มลงพลางหลุบตามองของหวานตรงหน้า คำพูดของพ่อทำให้เธอนึกไปถึงใครบางคนขึ้นมา
หลังจากเราไปทานอาหารที่ร้านแม่เขาวันนั้น คิลล์ก็มากินอาหารด้วยประจำ เราแบ่งปันเรื่องอาหารกันอยู่เสมอและคำพูดติดปากของคิลล์ก็คือ ‘กินข้าวก่อนค่อยกินของหวาน’ เมื่อได้ยินพ่อพูด เธอจึงพานนึกไปถึงเขา
“หนูหิวข้าวขึ้นมาเลยค่ะ” เพราะกลัวพวกท่านจั
