“อะไรนะ”
“กูถามว่าวันนั้นที่ทะเลาะกันมึงขอโทษยังไอ้เด็กโง่ คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง เสือกเอาตีนแตก ๆ ไปห้าวถึงสนาม ไม่โดนเขาไล่ตะเพิดก็บุญหัวมึงแล้ว” ไคลล์เอ่ยอย่างหัวเสีย พลางกดต่อสู้กับอีกทีมไม่ได้หันมามองคิลล์ที่ทำหน้าแปลก ๆ เพราะที่ไคลล์พูดมามันถูก เขาโดนเธอไล่ตะเพิดจริง ๆ แต่ไม่กล้าเล่า
ยังไม่ขอโทษเลยสักคำที่ทำลายความห่วงใยของเธอ และเอาแต่ถามว่าดาน่าอยู่ที่ไหน คิลล์หน้าซีดเผือกมือที่กำลังกดเกมสั่นเทา หัวใจเต้นกระหน่ำขึ้นมาเพราะรู้สึกว่า เรื่องราวเล็ก ๆ ที่ตัวเองคิดมันเหมือนจะใหญ่ไม่น้อยเลย
“กูยังไม่ขอโทษ”
“สมน้ำหน้า” ไม่ต้องพูดอะไรต่อไคลล์ก็หันมาตวาดเขาเสียงดัง ก่อนจะโยนมือถือลงบนโซฟาอย่างแรง
“มึงรู้ไหมว่าผู้หญิงอ่อนไหวแค่ไหน นอกจากจะไม่สนใจที่เขาห่วงแล้วยังเสือกไม่ขอโทษหน้าแหกมันยังน้อยไป” คิลล์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อโดนพี่ชายด่า
“กูไม่อยากให้ยัยนั้นมามีอิทธิพลต่อสภาพอารมณ์กูมากเกินไป
