“ทำไมชอบหนีฉันนักฮึ พาขวัญ”
“ถึงไม่มีพาย คุณลาซก็มีผู้หญิงอื่นอีกได้เป็นร้อยเป็นพันนี่คะ ปล่อยพายเถอะค่ะ พายสัญญาว่าถ้าลูกคลอดแล้ว พายจะพาลูกไปให้คุณลาซที่กรีซ และจะไม่ร้องขอสิทธิ์ใดๆ ทั้งนั้น เพราะพายรู้ว่าถ้าลูกอยู่กับคุณลาซ ลูกจะมีอนาคตที่ดี”
ร่างเล็กถูกจับหมุนให้หันมาเผชิญหน้า
“มองตาฉัน”
เขาสั่งเสียงห้าว แต่หญิงสาวไม่ยอมเงยหน้า จนนิ้วแกร่งต้องเลื่อนไปแตะที่ปลายคาง บังคับให้ดวงหน้างามเงยขึ้น
“ฉันต้องการทั้งเธอและลูกของเรา”
คนฟังน้ำตาไหลพราก สะอื้นไห้
“แต่พายไม่อยากเอาเปรียบคุณลาซ...อย่ารับพายเป็นเมียเพียงเพราะว่าพายท้องเลยค่ะ เพราะถ้าคุณลาซทำแบบนั้นแล้ว พายก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะตัดใจเดินออกมาจากชีวิตของคุณลาซได้อีกหรือเปล่า...”
“เธอไม่จำเป็นต้องไปไหน เพราะฉันไม่มีวันปล่อยมือเธออีกแล้ว”
“คุณลาซจะมาจับมือพายเอาไว้ทำไมคะ ในเมื่อไม่ได้รักพาย” หล่อนถามเสียงเบาหวิว รู้ซึ้งอยู่แล้วว่า
