คนตัวเล็กที่ยืนป้ายน้ำตาจากแก้มนวลอยู่สะดุ้งตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงห้าวดังขึ้นด้านหลัง
“ตรงนี้น้ำค้างแรง เข้าบ้านเถอะ”
พาขวัญจำเสียงนี้ได้เป็นอย่างดี หล่อนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความน้อยใจยังเอ่อล้นภายในอก และนั่นทำให้หล่อนยืนนิ่งเงียบไม่ยอมขยับ
“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือ” และเขาก็พาร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อหนั่นแน่นเข้ามาหยุดที่ด้านหลัง
พาขวัญรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายซาตานที่โชยมา หล่อนเตรียมจะขยับหนี แต่เขาคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน
“จะไปไหน”
“ปล่อยพายเถอะค่ะ”
“ไม่” เขายืนยันคำพูดของตัวเองด้วยการจับหล่อนให้หันหน้ามาหา แม้ว่าหล่อนจะไม่เต็มใจก็ตาม
“คุณลาซยังต้องการอะไรจากพายอีกคะ” หล่อนก้มหน้าตัดพ้อเขา น้ำตาร่วงริน
นิ้วแกร่งเชยคางมนให้ใบหน้านวลแหงนเงยขึ้นสบประสานสายตา
“ฉันขอโทษที่พูดไม่ดีกับเธอ”
แม้หัวใจจะเต้นระส่ำกับคำพูดรื่นหูของเขา แต่กระนั้นหล่อนก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี
“ขอโทษพ
