เช้าวันต่อมา สภาพสะบักสะบอมของสุพรรษาที่ เดินสวนเข้ามาภายในบ้านทำให้พาขวัญตกอกตกใจ
“คุณสุ...เป็นอะไรไปคะ มาเดี๋ยวพายช่วยพยุง” พาขวัญอุทานตกใจ และรีบเข้าไปพยุง แต่ถูกสุพรรษาผลักจนกระเด็นออกมา
“อย่ามายุ่งกับฉัน อีนังคนทรยศ!”
“คุณสุ”
“ไม่ต้องมาทำเป็นบีบน้ำตา แกมันคนทรยศ แย่งได้แม้กระทั่งผู้ชายของฉัน”
พาขวัญส่ายหน้าน้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจ “พาย...พายไม่ได้ตั้งใจจะแย่งคุณลาซนะคะ”
“อย่ามาตอแหล!” สุพรรษาขยับเดินตรงไปที่บันได แต่แล้วก็ต้องทรุดลงกับพื้นเพราะเจ็บในบางส่วนของร่างกายที่ถูกใช้งานตลอดทั้งคืน
พาขวัญเห็นเข้าก็รีบเข้าไปพยุง แต่ก็ถูกผลักออกมาอีกครั้งเหมือนเดิม
“กูบอกว่าอย่ามายุ่งกับกู อีพาย!”
“คุณสุ...”
“เพราะมึง กูถึงมีสภาพแบบนี้” แล้วสุพรรษาก็กัดฟันเดินขึ้นบันไดไป
พาขวัญร้องไห้สะอึกสะอื้น รู้สึกเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน
หล่อนไม่อยากตกอยู่ในสภาพแบบนี้เลย...
คนอกตัญญู!
สุพรรษ
