บทที่ 61
เสียงอาเจียนของพาขวัญในห้องน้ำทำให้ลาซาลอสที่เพิ่งเดินเข้ามาต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
“เธอเป็นอะไรไปน่ะพาย” เขาเดินเข้าไปหาในห้องน้ำ และลูบแผ่นหลังบอบบางให้อย่างอ่อนโยน จนพาขวัญน้ำตาซึม
ลาซาลอสไม่ใช่คนใจร้ายสักหน่อย เขาไม่มีทาง...ไม่มีทางทำอย่างที่สุพรรษาพูดหรอก
“พาย...ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
“แต่ฉันเห็นเธออาเจียน”
พาขวัญฝืนยิ้มทั้งๆ ที่ใบหน้าค่อนข้างซีดเซียว “โรคกระเพาะคงกำเริบน่ะค่ะ”
“นี่เธอเป็นโรคกระเพาะด้วยหรือ” ลาซาลอสเข้ามาจับแขนกลมกลึงและถามอย่างเป็นห่วง
“ฉันจะพาเธอไปหาหมอ โรคกระเพาะน่ะ ต้องรักษานะ เดี๋ยวเป็นเรื้อรังขึ้นมาจะยุ่ง”
“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ พายค่อยยังชั่วแล้ว”
“แต่ฉันยังไม่วางใจนี่ เอาแบบนี้ ฉันจะให้หมอมาตรวจเธอที่บ้าน”
ลาซาลอสพยุงหล่อนกลับมาที่เตียง ก่อนจะหันไปยืนคุยโทรศัพท์
แม้หล่อนไม่ต้องการให้หมอมาตรวจ แต่ก็สุดจะห้ามปรามชายหนุ่ม
“ครับ รีบมาเลยนะค
