พาขวัญจับมือเล็กขาวอวบของฟาลอสเอาไว้ พร้อมกับบีบแผ่วเบาอย่างหยอกเย้า ใบหน้าของหล่อนเปื้อนรอยยิ้มเมื่อจ้องหน้าเด็กชายตัวน้อย แต่ภายในใจกลับรุ่มร้อนทรมานเพราะคำพูดของสุพรรษา
‘เชื่อฉันสิ ว่าเขาจะแย่งเด็กคนนี้ไปจากอกแกทันทีที่เด็กคลอดออกมา แกทนได้หรือเปล่า ทนให้ลูกถูกพรากได้ไหม’
หล่อนจะทนได้ไหม หากสิ่งที่สุพรรษาพูดมันคือความจริง หากลาซาลอสแค่ต้องการถ่วงเวลารอจนกว่าหล่อนจะคลอดจริงๆ แค่คิดน้ำตาก็รินไหลอาบแก้ม
“คุณลาซ...คุณจะใจร้ายขนาดนั้นเลยหรือคะ”
มือเล็กรีบป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อฟาลอสละสายตาจากของเล่นในมือขึ้นมามองหน้าหล่อน
“ฟาลอส...หนูต้องเป็นเด็กดีนะครับ”
เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเพราะไม่เข้าใจในความหมายที่หล่อนต้องการจะสื่อ ก่อนจะค่อยๆ เดินต้วมเตี้ยมเข้ามาหา ส่งสัญญาณบอกว่าต้องการให้หล่อนอุ้ม
“อยากออกไปเที่ยวนอกห้องใช่ไหมครับฟาลอส”
เมื่อเห็นเด็กน้อยยิ้มร่าเริง พาขวัญจึงช้อนร่างอวบอ้วนขอ
