ลาซาลอสเดินผิวปากเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่วินาทีจะได้เห็นหน้าพาขวัญ แต่แล้วอารมณ์ดีๆ ของเขาก็ต้องมาสะดุดลง เมื่อสุพรรษาก้าวมาขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน
“เหนื่อยไหมคะ คุณลาซ”
“นิดหน่อยครับ”
สุพรรษายื่นแก้วน้ำให้ลาซาลอส แต่ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะรับเอาไว้ และตอบกลับด้วยท่าทีห่างเหิน ถือเนื้อถือตัว
“ขอบคุณครับ แต่ผมไม่หิว”
สุพรรษาหน้าร้อนจัดด้วยความอับอาย แต่ก็พยายามฝืนยิ้ม “สุก็คิดอยู่แล้วละค่ะว่าคุณลาซจะต้องปฏิเสธ แต่ไม่เป็นไรค่ะ สุยินดีทำเพื่อคุณลาซ”
“ไม่จำเป็น เพราะหน้าที่นี้เป็นหน้าที่ของภรรยาผม ซึ่งก็คือพาขวัญ ไม่ใช่คุณ”
“ทำไมคุณลาซใจร้ายกับสุจังคะ”
สุพรรษาแสร้งบีบน้ำตา
ลาซาลอสเมินหน้าหนีอย่างรำคาญ “เท่าที่ผมทราบ คุณใจร้ายกับผมก่อนไม่ใช่หรือสุพรรษา”
“เรื่องนั้นสุขอโทษค่ะ”
“ผมยกโทษให้คุณ แต่ขอร้องละ รีบๆ ออกไปจากบ้านของผมเสียที ผมเห็นหน้าคุณแล้วอารมณ์เสีย”
“คุณ
