มือเล็กของพาขวัญยกขึ้นลูบศีรษะเล็กของฟาลอส “คุณสุจะต้องดูแลฟาลอสให้ดี อย่าทิ้งขว้างฟาลอสอย่างที่เคยทำ คุณสุพอจะให้คำสัญญากับพายได้ไหมคะ”
“ได้สิ ฉันทำได้อยู่แล้ว แกอย่าลืมนะว่าฟาลอสเป็นลูกของฉัน”
พาขวัญพยักหน้ารับน้อยๆ “พายขออวยพรให้คุณสุมีความสุขมากๆ นะคะ ขอให้อยู่กับคุณลาซจนแก่เฒ่า”
“แน่นอน ถ้าไม่มีแก ฉันกับคุณลาซก็ต้องมีความสุขกันอยู่แล้ว”
พาขวัญยิ้มเศร้าหมอง น้ำตาไหลพรากอาบแก้มตลอดเวลา “ลาก่อนค่ะคุณสุ...” แล้วหล่อนก็ยื่นฟาลอสคืนให้แก่สุพรรษา
เด็กน้อยทำหน้าเหยอย่างไม่ถูกใจ
“โอ๋ๆๆ ลูกจ๋า อย่าร้องนะ เดี๋ยวแม่จะพาไปเดินเล่น”
พาขวัญมองฟาลอสอย่างอาลัย ก่อนจะตัดใจเดินขึ้นบันไดกลับไปยังชั้นบนเพื่อเก็บข้าวของของตัวเองใส่กระเป๋า เตรียมตัวเดินทางออกไปจากดาร์กอน คาสเทลโล
สุพรรษามองตามร่างเล็กของพาขวัญไปจนลับตา ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ
“ต่อให้แกหนีไปสุดขอบโลก คุณลาซก็ต้องตามไปลากแกก
