หลังจากยืนอาลัยอาวรณ์กับสถานที่ของชายอันเป็นที่รักอยู่นานพักใหญ่ พาขวัญก็ถูกสุพรรษาลากตัวออกมานอกรั้วดาร์กอน คาสเทลโล เพื่อไปขึ้นรถของมือปืนที่ตัวเองนัดหมายเอาไว้
“คุณสุต้องดูแลฟาลอสให้ดีนะคะ”
“ฉันดูแลลูกของตัวเองอยู่แล้วน่า แกไม่ต้องมาสั่งเสียหรอก รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวคุณลาซมาเจอเข้า แกจะไม่ได้ไป”
พาขวัญยกมือขึ้นป้ายน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า และก็อดที่จะมองเลยเข้าไปภายในดาร์กอน คาสเทลโลไม่ได้
‘ลาก่อนค่ะ คุณลาซของพาย พายขอให้คุณลาซมีความสุข’
“จะอาลัยอาวรณ์อะไรนักหนา ขึ้นรถไปได้แล้ว เร็วสิ” สุพรรษากระชากแขนของพาขวัญไปที่ประตูรถแล้วผลักเข้าไปในรถ แต่พาขวัญขืนตัวเอาไว้ก่อน
“คุณสุ...อย่าทิ้งฟาลอสนะคะ”
“เออน่า ฉันรู้แล้ว รีบไปซะ”
พาขวัญก้าวขึ้นไปบนรถทั้งน้ำตา สองมือกอดกระเป๋าเป้ใบเล็กเอาไว้แนบอก ขณะหันไปมองด้านหลังอย่างแสนอาลัย
“ลาก่อน...คุณลาซ...ฟาลอส”
สุพรรษามองตามท้ายรถของมือปืนไปด้ว
