มือปืนไม่ยอมปล่อยหล่อน และพยายามหิ้วปีกหล่อนเข้าไปภายในห้องเช่าร้าง แต่หล่อนขัดขืนสุดแรง จนสะบัดหลุดมาได้ พาขวัญรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อให้พ้นจากขุมนรกที่รออยู่ตรงหน้า
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ”
“อีระยำ คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง”
มือปืนวิ่งตามมากระชั้นชิด แต่หล่อนก็ยังวิ่งไม่หยุด มาไกลหลายร้อยเมตร ก่อนจะสะดุดหกล้ม และมันก็ตามมาทันพอดี
“อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉันกำลังท้อง...ฉันกำลังมีลูก”
มือปืนทำท่าชะงักเล็กน้อย “ไม่เห็นคุณสุพรรษาบอกเลยว่าอีนี่กำลังท้องอยู่”
มันพูดแค่นั้นก็จิกทึ้งเส้นผมของหล่อนเพื่อให้ลุกขึ้นยืน “เจ็บ...ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ”
“หุบปาก!”
พาขวัญถูกตบจนหน้าหัน หยดเลือดเอ่อซึมที่มุมปาก หล่อนร้องไห้คร่ำครวญด้วยความหวาดกลัว มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างห่วงใยลูกในท้อง
ถ้าหล่อนตาย ลูกก็ต้องตายไปด้วย
‘แม่ขอโทษ...เพราะความโง่ของแม่ ลูกจึงต้องมาพบชะตากรรมแบบนี้’
‘คุณลา
