ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 มหาวิทยาลัย ตะวันลับขอบฟ้าเลยทำให้ไม่มีแสงสว่างไหนนอกเสียจากไฟตามถนนหนทางและรถที่แล่นผ่านไปผ่านมาเท่านั้น ตึกเรียนยังมีผู้คนอยู่บางประปรายคนตัวเล็กและเพื่อนของเธอลงมาชั้นล่างสุดและมุ่งตรงไปหาร้านอาหารใกล้ๆ แถวนี้ หลังจากเรียนเสร็จทุกคนก็มีเป้าหมายเดียวกันนั่นคือการหาของกินอร่อยๆ นั่งเรียนมาหลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับก็เล่นเอาสีหน้าของทุกคนไม่สู้ดีไหนจะบทเรียนที่ยากแสนสาหัส “ไปร้านป้าแดงกัน น่าจะยังไม่ปิดนะ” เพื่อนผู้หญิงด้วยกันอย่าง ขิงขิง เอ่ยเชิญชวนที่เหลือไปร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำซึ่งพวกเขามักจะทานอยู่บ่อยๆ เพราะรสชาติอร่อยแถมราคาปานกลางทำให้เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับนักศึกษาให้เข้าไปนั่งสั่งอาหารอย่างละสองสามอย่าง “กินอะไรดี มึงกินอะไรนาย” ครั้งนี้เป็น ถุงเงิน เพื่อนผู้ชายเอ่ยวาจาถามไถ่กับอีกคนซึ่งเขาเรียกชื่อเพื่อนออกมาเต็มปากก่อนจะหันไปมองทางด้าน นาย สีหน้าของเขาดูกำลังจะคิดว้าวุ่นภายในใจแต่ก็หันมาตอบกลับเพื่อน “ข้าวผัดเหมือนเดิม” “นายไม่ลองกินอย่างอื่นบ้างเหรอข้าวผัดกระเพาะเนื้อตุ๋นก็อร่อยนะ กินแต่ข้าวผัดไม่เบื่อบ้างเหรอ” “เรื่องของเรา แกจะยุ่งทำไม” เอ่ยน้ำเสียงเรียบพร้อมเดินไปด้านหน้าโดยไม่สนใจว่าเพื่อนที่อยู่ข้างหลังจะรู้สึกยังไง เป็นเรื่องปกติแม้แต่ตัวของลูกพีชก็ไม่คิดมากอะไรอยู่แล้ว ร่างบางก้าวเท้าพร้อมกันกับขิงขิงเพื่อเดินไปที่ร้านอาหารตามสั่งอย่างที่ตั้งใจ ในตอนแรกเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจแต่ก็คลี่ยิ้มหวานให้เพื่อนผู้หญิงร่วมกลุ่มได้เหมือนไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจเพราะเธอรู้จักนิสัยของนายดีอยู่แล้ว ร้านอาหารป้าแดง เมื่อทุกคนนั่งลงจนครบลูกพีชทำการหยิบกระดาษพร้อมปากกามาเขียนเมนู ทุกคนเอ่ยปากสั่งอาหารแตกต่างกันและเธอทำหน้าที่เป็นคนจดตัวอักษรลงบนกระดาษขนาดเล็ก “เราเอาเป็นแกงเขียวหวานไข่ข้น” ขิงขิงกล่าวบอกกับคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง “เอาข้าวผัดกุนเชียง” “เราเอากะเพราไก่สับนะ” คนตัวเล็กเดินไปยื่นกระดาษแผ่นนั้นแก่แม่ค้า เธอฉีกยิ้มจนตาหยีด้วยความสนิทสนมกัน และเธอกับเพื่อนๆ ก็มาทานร้านนี้เป็นประจำ ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะก็ไม่ลืมพูดทักทายป้าแดงซึ่งเป็นเจ้าของร้าน “วันนี้มาฝากท้องอีกแล้วค่ะป้า อร่อยเหมือนเดิม” “ปากหวานเหมือนเดิมนะจ๊ะหนูพีช เดี๋ยวป้าเพิ่มให้เยอะๆ เลย” “ขอบคุณค่ะป้า หนูไปรอที่โต๊ะนะ” ผ่านไปเกือบสิบนาทีพนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารที่สั่งไปมาวางบนโต๊ะ ทุกคนหยิบจานตัวเองไว้ด้านหน้าและหยิบช้อนส้อมคนละคู่ อดใจไม่ไหวกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจตรงหน้าบวกกับวันนี้เรียนหนักมากเป็นพิเศษเพื่อนผู้ชายทั้งสองคนจึงลงมือทานอย่างตั้งหน้าตั้งตา ขณะที่อีกฝั่งอย่างลูกพีชหยิบพริกน้ำปลาราดใส่ด้านบนข้าวผัดกะเพราในปริมาณที่เยอะจนคนตรงหน้าสังเกตได้ เขาจ้องมองการกระทำอยู่สักพักก็เอ่ยน้ำเสียงเรียบต่อเธอ “คนแก่แถวบ้านก็กินอย่างนี้แหละ” “นายว่าเราเป็นคนแก่แถวบ้านเหรอ” ฉันถลึงตาใส่นายด้วยความไม่พอใจที่จู่ๆ เขาก็พูดแซะขึ้นมาอย่างนั้นปกติผู้ชายคนนี้ก็มักจะพูดจาร้ายๆ ใส่ฉันเป็นประจำ แถมนิสัยของฉันคือชอบกินติดเค็มไม่ว่าจะเมนูไหนที่ใส่น้ำปลาลงไปเพิ่มได้ฉันก็จะทำ แต่พริกน้ำปลาแค่สามสี่ช้อนเองจำเป็นต้องพูดแรงกับฉันขนาดนั้นไหม นายเป็นคนที่มองไม่เห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงเลยไม่สิ ก็ผู้ชายในกลุ่มฉันทุกคนนั่นแหละ คนแก่แถวบ้านด้วยนะ นายจะว่าฉันแก่งั้นเหรอ “เปล่า พูดลอยๆ ใครอยากรับก็รับ” “ชิ! งอนแล้วไม่พูดด้วยแล้ว ขิงขิงดูนายพูดกับเราสิ” ตัวเล็กทำหน้างอแงแล้วหันไปฟ้องเพื่อนผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้วยกัน “พีชก็รู้ว่านายมันเป็นพวกปากจัดอยู่แล้ว” “กินเค็มระวังเป็นโรคไตนะ” เป็นเพื่อนอีกคนอย่างถุงเงินพูดขึ้น “เรากินนิดเดียวเองถุงเงิน ไตยังไม่ถามหาเราหรอก” มักจะมีคำเตือนจากเพื่อนๆ อยู่บ่อยครั้งแต่เธอก็ยังไม่เก็บเอาคำพูดพวกนั้นมาใส่ใจและตักข้าวด้านหน้าขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อย วันนี้พวกเขาใช้พลังงานไปมหาศาลเพราะต้องเรียนตั้งแต่เช้า และรอเรียนอีกที่ตอนเย็นเลยทุกคนต่างตั้งใจทานข้าวไม่มีใครพูดจากับใคร จนในที่สุดก็ถึงเวลาจ่ายเงิน “อร่อยมากๆ เลยค่ะป้า นี่ค่าอาหารมื้อนี้ค่ะ” “ให้ป้าเยอะอีกแล้วนะ แบบนี้ป้าก็เกรงใจ” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถือว่าช่วยๆ กัน” “จ้า วันหลังมาอุดหนุนอีกนะ” หลังจากจ่ายเงินเสร็จทุกคนก็เดินตามกันออกมาข้างนอก ลูกพีชกำลังจะเอ่ยปากร้องขอให้เพื่อนในกลุ่มสักคนไปส่งเธอกลับคอนโด เพราะไม่ไว้ใจที่จะเรียกรถเธอจึงต้องคอยบอกให้เพื่อนเป็นคนไปส่งซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้จะต้องเป็นถุงเงินแล้วสิ หญิงสาวแสดงท่าทีออดอ้อนอีกฝ่ายและกำลังจะเปล่งน้ำเสียงหวานต่อเพื่อนผู้ชายตรงหน้า ครืด ครืด แต่หน้าจอโทรศัพท์มีแสงสว่างจ้าขึ้นมาเสียก่อนทำให้เบี่ยงเบนความสนใจของเธอให้ก้มลงไปจ้องมอง ต่อมาตัวเล็กคลี่ยิ้มกว้างด้วยท่าทางดีใจเพราะคนที่โทรมาหานั่นคือเสือ ลูกพีชไม่รอช้าที่จะกดรับสายนั้นทันที “ว่าไงคะ พี่โทรหาหนูทำไมเหรอ” “อยู่ไหนจะไปรับ” “พี่จะมารับจริงๆ เหรอ หนูอยู่ร้านตามสั่งป้าแดงค่ะ” “รอนั่นแหละ” คนปลายสายกดวางในทันที แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ฉีกยิ้มไม่หุบทำให้ขิงขิงคนยืนอยู่ด้านข้างอดเอ่ยแซวเพื่อนไม่ได้ ก็พอรู้มาบ้างว่าลูกพีชมีคนในใจอยู่แถมเธอยังปรึกษากับเพื่อนอยู่ประจำ ก็เวลาที่มีเรื่องอะไรฉันมักจะเล่าให้ขิงขิงฟังเป็นคนแรกๆ เพราะเป็นคนที่ฉันเชื่อใจไว้ใจมากที่สุด เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหมที่เขาบอกว่าจะมารับ รออยู่ตรงนั้นแหละหมายความว่าเขารู้จักร้านนี้เหรอ ส่วนเพื่อนฉันทุกคนก็ยังคงยืนพร้อมหน้าไม่นานรถสปอร์ตสุดหรูคันที่นั่งเมื่อเช้าก็มาจอดอยู่เบื้องหน้า ฉันหันไปโบกมือลาเพื่อนๆ และเปิดประตูขึ้นรถไป ความรู้สึกแปลกใหม่ไม่เคยเจอมาก่อนแบบนี้มันคืออะไรกันนะ “พี่รู้ได้ยังไงคะ ว่าพีชอยู่ตรงไหน” “ร้านนี้ฉันกับเพื่อนมาประจำตอนสมัยเรียน” “ใช่ไหมล่ะ อาหารอร่อยมากเลยหนูกับเพื่อนก็มาบ่อยมาก” บรรยากาศภายในรถดันเงียบสงัด คนตัวสูงไม่เอ่ยปากพูดอะไรแต่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถบนท้องถนนที่การจราจรติดขัดเคลื่อนตัวได้ช้าๆ ลูกพีชไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรต่อเธออยากจะชวนเขาคุยแต่ไม่รู้จะเริ่มด้วยบทสนทนาอะไรดี เพราะเคยพูดไปแล้วโดนเมินเธอจึงต้องตัดสินใจให้รอบคอบกว่าเดิม “แล้วทำไมวันนี้พี่ถึงมารับหนูเหรอคะ” “ก็ทำตามที่ฉันพูดไว้เมื่อเช้าไง ไม่ใช่ว่าฉันอยากเจอเธอหรอกนะ” ประโยคนั้นทำให้คนตัวเล็กไม่กล้าเปิดปากอีกเลย ได้แต่นั่งเงียบอยู่อย่างนั้นนานพักใหญ่ก่อนจะรู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดเธอ ตัวเล็กมองข้างทางและหันหน้ามาทางเขาแม้ท้องฟ้าจะมืดสนิทแต่บริเวณโดยรอบก็มีแสงไฟสว่างไสว “นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดหนูไม่ใช่เหรอคะ” “ก็ใช่ไง ทางไปคอนโดพี่” นั่นทำให้ลูกพีชเบิกตาโพลงโตด้วยความตกใจ ไม่เคยคิดเลยว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้ไปเหยียบพื้นที่ส่วนตัวเขาขนาดนั้นได้ยินว่าเสือหวงคอนโดเขามากขนาดไหน เพราะพ่อแม่ของเขาก็ไม่มีทางรู้เลยว่าที่นั่นอยู่ส่วนไหนของเมืองหลวง เธอนั่งตัวแข็งทื่อตลอดทางจะหายใจเข้าออกแต่ละทีก็เกร็งไปหมด จนท้ายที่สุดรถสปอร์ตคันหรูตบไฟเลี้ยวเข้ามาจอดยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโด เห็นอีกคนก้าวลงจากรถลูกพีชจึงต้องรีบตามลงไปไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้กับเธอ กลัวจะเดินตามไม่ทันคนที่สาวเท้ายาวๆ ไปก่อนทำให้คนตัวเล็กต้องรีบวิ่งตามหลังไปติดๆ “พี่เสือพาหนูมาที่นี่ทำไมเหรอคะ” “ไม่ต้องถามมาก ตามฉันมาก็พอ” บรรยากาศในลิฟต์ขนส่งก็ยังคงเงียบอีกอย่างเคย เมื่อถึงชั้นที่ต้องการเขาเดินนำหน้าเธอไปที่ห้องของตัวเองจากนั้นภายในห้องก็สว่างด้วยแสงไฟสีอบอุ่น ห้องหรูหราแห่งนี้ถูกตกแต่งโทนสีดำแถมมีแต่ความหรูหราราคาแพง ทำเอาคนที่พึ่งเคยมาเยือนเป็นครั้งแรกอ้าปากค้าง คนตัวเล็กพาตัวเองนั่งลงบนโซฟา ขณะที่อีกคนหายหน้าหายตาเข้าไปในห้องน้ำได้สักพัก ถึงอย่างนั้นลูกพีชก็ไม่ละสายตาจากการสำรวจรอบห้อง ไม่ว่าจะมองไปด้านไหนความหรูหราอลังการทำให้เธออึ้ง เนี่ยน่ะเหรอห้องที่เขาหวงนักหวงหนา เพราะมันสวยหรูขนาดนี้เขาจึงไม่อยากให้ใครมาเหยียบ “มานั่งนี่สิ” เอ่ยบอกร่างบางเมื่อตัวของเขาเองนั่งลงบนโซฟาตัวถัดไป และเขาเองก็ตบพื้นที่ว่าระหว่างเรียวขาเป็นสัญญาณบอกให้ลูกพีชขยับเขยื้อนตัวไปนั่งตามที่เขาต้องการ ฉันทำตามคำบอกเขาอย่างว่าง่ายพาตัวเองหย่อนก้นนั่งลงด้านหน้าของเขา นั่นหมายความว่าคนตัวสูงนั่งซ้อนตัวอยู่ข้างหลังไม่เข้าใจความต้องการเขาเหมือนกันแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ปฏิเสธที่จะปฏิบัติตาม เขาแทบจะไม่ต้องเอ่ยปากพูดอะไรมากมีเพียงสัมผัสลมหายใจร้อนบริเวณต้นคอที่พอให้ฉันรับรู้ว่าร่างกายของเราสองคนอยู่ใกล้ชิดกันมากขนาดไหน “พี่เสือจะทำอะไรคะ” “ไม่มีใครเคยมาที่ห้องนี้เลยนะ ดังนั้นเธอจะให้อะไรฉันลูกพีช” “พี่เสืออยากได้อะไรคะ หนูให้พี่ได้ทุกอย่าง อ๊ะ” ไม่ทันจะได้พูดจบเขาเอื้อมมือบีบคลึงเต้าอวบที่เบียดเสียดกันใต้เสื้อนักศึกษารัดรูป มือหยาบอีกข้างเลื่อนลงไประหว่างเรียวขาขาว ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารุกล้ำเรือนร่างนาฬิกาทราย แต่มันกลับสร้างความปั่นป่วนให้กับเธอจนตัวเล็กเปล่งเสียงร้องในลำคอเป็นระยะ ไม่เอ่ยวาจาบอกสิ่งที่ต้องการแต่กลับจู่โจมอย่างรวดเร็ว เสือปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดพร้อมกับเลื่อนบราเซียร์ลงไปใต้ราวนม มือสองข้างบีบเคล้นอย่างเมามัน “อื้อ พี่เสือ” “วันนี้เธอจะต้องเสร็จคามือฉันรอบที่สองลูกพีช” คนตัวเล็กหอบหายใจเข้าลึกๆ ก่อนขาสองข้างจะถูกยกขึ้นมาบนโซฟานุ่มราคาแพงสองแขนจับแยกออกจากกันคล้ายรูปตัวเอ็ม ก่อนที่เสือจะเลื่อนมือลงไปลูบวนตรงติ่งสวาทสร้างความเสียวซ่านให้กับร่างบาง คนตัวโตได้ทำตามใจตัวเองในขณะที่ลูกพีชไม่ได้เอ่ยปากห้ามและเธอยังแสดงท่าทีว่าชอบมันอีกต่างหาก “อ๊ะ อื้อ ตรงนั้นมะ..มัน” นิ้วชี้ดึงกางเกงในตัวจิ๋วออกให้พ้นทางก่อนที่เสือจะส่งนิ้วเข้าไปในช่องทางรัก มือข้างหนึ่งเอื้อมมาบีบเคล้นเต้าขนาดใหญ่ ลูกพีชกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายครั้งแต่ทนไม่ไหวกับการที่โดนเขาปลุกเร้าอารมณ์อย่างนี้เลย เสือค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกและแปรเปลี่ยน เพิ่มความเร็วจนทำให้ร่างกายของอีกคนแอ่นสะโพกหมุนควงไปมา มือบางสองข้างเกาะท่อนแขนแกร่งไว้แน่น “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ พี่เสือมันเสียว” “ปกติฉันไม่เชือดเหยื่อในห้องโปรดของตัวเองหรอกนะ เธอเป็นคนแรก” ฉันต้องดีใจใช่ไหมเนี่ยที่ยอมโดนเขาหลอกมาทำเรื่องแบบนี้ น่าอายชะมัดที่นั่งอ้าขาให้เขาทำแต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “หนูต้องดีใจใช่ไหมคะ อ๊ะ อื้อ” “ครั้งหน้ามันจะไม่ใช่แค่นี้แน่ลูกพีช” “ไหนบอกว่าไม่ชอบอะไรในตัวหนู แต่ดูสิ่งที่พี่ทำสิคะ” “ฉันทำเพราะความสนุกเท่านั้น รีบๆ แตกสิ” “อ๊ะ อ๊าย อื้อ” คนตัวเล็กร่างกายเกร็งกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอด เธอตื่นเต้นเพราะนี่คือครั้งแรกที่มีคนอื่นรุกล้ำเข้ามาในตัวร่างกายฉันสั่นเทาหอบหายใจเข้าออกถี่ เหงื่อผุดตามผิวขาวผ่องถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่ลุกออกจากตัวเขาและไม่มีท่าทีว่าเขาจะยอมหยุด มือสองข้างบีบคลึงหน้าอกฉันอีกรอบก่อนจะใช้นิ้วบดขยี้ยอดปทุมถันสองข้างพร้อมกัน “พี่เสืออย่าปากแข็งหน่อยเลย” “ฉันพูดความจริง เธอไม่เชื่อฉันเหรอลูกพีช” ****