คุณลัดดาสบตาเกนที่กำลังน้ำตาคลอ ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยรอยยิ้มสดใส
“เอาอย่างนี้ดีกว่า วันนี้เกนช่วยแม่ทำอาหารเย็นหน่อยได้มั้ยจ๊ะ คุณพ่อเขาบ่นอยากกินต้มยำทะเล”
“ได้ค่ะคุณแม่” เกนยิ้มบางๆ ตอบกลับ
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องครัวขนาดใหญ่ที่สะอาดและจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยอวลอยู่ในอากาศ
คุณลัดดาหยิบผ้ากันเปื้อนสีอ่อนส่งให้เกน
“นี่จ้ะ ใส่ไว้ เดี๋ยวจะเลอะ”
"ขอบคุณค่ะ" เกนรับมาใส่ก่อนจะเอ่ยขึ้น
รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยค่ะ เวลาเกนกลับบ้าน เกนก็จะเป็นลูกมือช่วยแม่ทำกับข้าวอยู่เป็นประจำ
“ดีเลยลูก บ้านนี้มันเงียบนานเกินไปแล้ว แม่ดีใจมากที่เกนมาวันนี้” คุณลัดดาตอบอย่างอ่อนโยน
ไม่นาน เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้นในครัว เกนหั่นผัก ส่วนคุณลัดดาก็ยืนทอดของอยู่ข้างๆ
ทั้งคู่คุยกันเรื่องเมนูโปรดในบ้าน เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นเหมือนแม่ลูกแท้ๆ
เกนม
