เกนยังคงนั่งตัวสั่น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย มือเล็กที่กุมมือคุณลัดดาไว้แน่นเป็นเหมือนที่พึ่งเดียวในตอนนี้
“เกนลูก” เสียงคุณลัดดาสั่นพร่า
มองเด็กสาวตรงหน้าอย่างเจ็บปวด
“แม่ขอโทษแทนคีย์จริง ๆ
ทำไมลูกชายแม่ถึงได้ไม่มีเหตุผลได้ขนาดนี้”
เกนส่ายหน้า น้ำตาพรั่งพรูออกมา อาจจะเป็นเพราะความอ่อนไหว
จากฮอร์โมนที่เธอกำลังตั้งท้องอ่อนๆอยู่
“ไม่เป็นไรค่ะ เกนไม่อยากให้ใครต้องลำบากเพราะเกน”
คุณลัดดาดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น
แต่ยิ่งอบอุ่น น้ำตาก็ยิ่งหลั่งไม่หยุด
“ไม่ใช่หรอกลูก” คุณลัดดากระซิบข้างหู
“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คีย์ต่างหากที่ไม่ฟัง ไม่เข้าใจ
แม่จะไม่ปล่อยให้หนูต้องเผชิญเรื่องนี้คนเดียวแน่ๆ”
เกนซุกหน้าลงกับไหล่คุณลัดดา
ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กเล็กที่เจ็บปวดจนไร้ที่ยึดเหนี่ยว
บนชั้นสอง ประตูห้องปิดลงอย่างแรง ปัง!
คีย์พิงหลังกับประตู หัวใจเต้นถี่ มือกำเสื้
