สายลมยามเย็นพัดเอื่อย ๆ กลิ่นดินชื้นจากภูเขาอบอวลไปทั่วรีสอร์ตเล็กๆ ของครอบครัวเกน
ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง
“เกน พรุ่งนี้แขกจะเข้าพักนะลูก ช่วยไปตรวจห้องพักให้แม่หน่อยนะสิ”
เสียงครูสุรีย์เอ่ยชวนเรียบๆ เกนที่กำลังพับผ้าอยู่หน้าบ้านชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับโดยไม่สงสัย
เธอเดินถือสมุดเล็กๆ เข้าไปในห้องพักหลังหนึ่ง กลิ่นสะอาดของผ้าปูเตียงใหม่แตะจมูก
เสียงประตูปิด แอ๊ดด… ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่กลางห้อง
เกนเงยหน้าขึ้นทันที ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ดวงตาคมที่เธอคิดถึงแทบขาดใจ กำลังยืนอยู่ตรงนั้น
หัวใจดวงน้อยกระตุกแรง ตึก! แต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่น สีหน้าของเธอแข็งขึ้นในทันที
“พี่คีย์! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
คีย์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ดวงตาคมจับจ้องคนตัวเล็กไม่วางตา เสียงทุ้มพร่าออกมาจากลำคอ
“พี่มารับเกนกับลูกกลับกรุงเทพ”
เกนชะงัก ร่างบางก้าวถอยหลังโดยอัตโนม
