แสงแดดอุ่นยามเช้า เสียงนกร้องแผ่วเบากล่อมบรรยากาศเข้ามาในห้องพักรีสอร์ท
ร่างบางที่เหนื่อยล้าจากค่ำคืนเร่าร้อนยังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา คีย์ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคมยังแดงเรื่อจากการไม่ได้นอนแทบทั้งคืน
แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอ่อนเมื่อเห็นใบหน้าของเกนซุกอยู่กับอกเขา แก้มเล็กแดงระเรื่อ ปากบวมช้ำเล็กน้อยจากการถูกจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาก้มลงกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากเธอ เสียงพร่าเอ่ยแผ่วเหมือนคำสัญญา
“พี่จะไม่ทำให้หนูต้องร้องไห้อีกแล้ว”
เกนขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอมองหน้าเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบเอาผ้าห่มดึงขึ้นมาคลุมแก้มแดงจัด
“พี่คีย์ สายแล้วนะคะ เกนต้องไปช่วยแม่ดูแลลูกค้าค่ะ ” น้ำเสียงสั่นๆ แต่แฝงความเขิน
คีย์หัวเราะเบา ๆ โน้มตัวไปกระซิบข้างหู
“เมื่อคืนพี่ก็ช่วยดูรีสอร์ตทั้งคืนแล้วนะ ตรวจทุกมุมเลยด้วย”
“พี่คีย์!” เกนตีอกเขาเบา ๆ ด้วยความอาย แต่เสียงหัวเราะพร่าๆ ของเขากลับ
