เเกร๊ก..
เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ตูน และ ไนท์ ที่มาในสภาพสดใส ผิดกับคนป่วย ในมือมีถุงโจ๊กเจ้าดังและผลไม้เยี่ยมไข้ชุดใหญ่
"โอ้โห! ฟื้นมาก็หยอดเมียเลยนะไอ้เสือ"
ตูน แซวเสียงดังพลางวางของบนโต๊ะ
"สภาพมึงเมื่อวานอย่างกับศพ เดินได้นี่ก็ปาฏิหาริย์แล้วนะ"
"น้องลินครับ พี่ฝากไอ้เจฟฟี่ด้วยนะ รายนี้พอนลินไม่อยู่ มันก็กินเหล้าแทนข้าวอย่างที่เห็น" ไนท์ พูดเสริมพร้อมยิ้มกวนๆ "เมื่อคืนมันละเมอเรียกชื่อนลินทั้งคืนจนพยาบาลแทบจะเอาเทปกาวมาปิดปากมันอยู่แล้ว"
"ไอ้ไนท์! มึงก็พูดเกินไปเเล้ว"
เจฟฟี่ดุเพื่อนแก้เขิน แต่หูของเขากลับแดงซ่าน
"ไม่เกินไปหรอกครับน้องลิน"
ตูนขยับเข้ามาใกล้เตียง
"รู้ไหมว่าตอนที่นลินไม่ยอมคุยด้วย มันมานั่งซึมที่คณะเหมือนหมาหงอย ใครเข้าไปทักก็ไม่คุยด้วย เอาแต่ดูรูปในมือถือแล้วก็นั่งถอนหายใจ พี่กับไนท์จะประสาทกินตายอยู่แล้ว"
นลินฟังพวกรุ่นพี่เล่าพลางลอบมองหน
