ครืด ครืด ครืด…
“ที่รัก ลุงเฟิงโทรมา” เสียงพี่สายฟ้าตะโกนเข้ามาในห้องน้ำ ฉันกำลังล้างหน้าให้ตัวเองสดชื่นหลังจากที่กลับมาถึงบ้านแล้วเกิดอาการเวียนหัวคลื่นไส้ต้องรีบมาหาชักโครก จะบอกให้พี่สายฟ้ากดรับให้เป็นไปไม่ได้เลยค่ะ “ช้า ๆ ไม่ต้องรีบเดี๋ยวล้ม”
โดนเอ็ดไปหนึ่งรอบเพราะลืมตัวรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก็นาน ๆ ครั้งลุงเฟิงหวงถึงจะโทรมา “ค่ะลุงเฟิง”
(ที่รัก)
“คะ”
(ยายเสียแล้วนะ ตอนนี้กำลังนำศพไปที่วัด หนูมาได้ไหมลูก หรือจะให้ลุงไปรับ)
“…” อะไรนะ ลุงเฟิงหวงพูดว่าอะไรนะ คล้ายว่าฉันจะได้ยินไม่ชัด “พี่สาย พี่ลองถามลุงเฟิงหน่อยว่าเขาพูดว่าอะไร”
ฉันยื่นโทรศัพท์มือถือให้พี่สายฟ้า โดยที่ไม่คิดเลยว่าลุงจะรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน อาจจะเพราะพี่สายฟ้าเห็นใบหน้าฉันเหมือนคนตกใจ เขาจึงรับไปคุยเอง “อะไรนะครับลุงเฟิง ที่รักบอกได้ยินไม่ชัด”
(…)
“ครับ เดี๋ยวผมพาน้องไป”
(…)
“ครับ” พี่สายฟ้าวางสาย หันมามองหน้า
