“นี่ ๆ” เสียงของคู่หมั้นเรียกพร้อมสะกิดไหล่ฉัน แม่ไปกินข้าวกับพ่อแล้วถึงจะกลับเข้ามา ตอนนี้ก็เลยมีฉันกับผู้ชายคนนี้ คนที่บอกว่าเป็นพ่อดูเขาดุมาก ทำให้ฉันเกิดอาการกลัวขึ้นมา นี่ฉันมีพ่อดุขนาดนี้เลยหรือไง
“…” ส่งสายตามองไปว่ามีอะไร
“เธอจำฉันไม่ได้จริงดิ” จู่ ๆ ใบหน้านายข้างกายอะไรนี่ก็มีรอยยิ้มพิลึกผุดขึ้นมา ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบเป่ารดกัน
“อืม” ฉันขยับตัวหนี ทำไมถึงคิดว่าฉันจะจำได้กันล่ะ
เขาส่ายหัวเบา ๆ และเอ่ย “ไม่สนุกเลย”
“อะไรของนาย”
“พี่”
“หือ”
“เรียกว่าพี่เพราะฉันแก่กว่าเธอ 3 ปี” เมื่อได้ยิน ฉันมองเขาเหมือนตัวประหลาด เขาจึงถาม “มองแบบนั้นทำไม เดี๋ยวก็จิ้มตาบอด”
“ฉันคิดว่าฉันไม่น่าจะหลงรักคนแบบนี้ได้” พูดพลางส่ายหัวบ้าง ตั้งแต่นั่งมาหลายชั่วโมง ฉันว่าเขาประหลาด
ทันทีที่ฉันพูดไปข้างกายก็ทำหน้าทำตาเบะปากพร้อมยกนิ้วโป้งขึ้นสองนิ้ว “เยี่ยม ถูกต้องที่สุด”
“?” หน้าฉันคือแ
