หกเดือนต่อมา
และในที่สุดฉันเลือกที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยการแต่งงานกับผู้ชายที่ชื่อข้างกาย เราแต่งงานกันมา 4 เดือนแล้ว เขาก็ไม่ได้แย่อะไรมากมาย ก็แค่ชอบพูดคนเดียว ไม่ ๆ ไม่ใช่พูดคนเดียว เขาพูดกับภาพที่เขาวาดน่ะ ฉันไม่ได้ไปเรียนเนื่องจากความทรงจำไม่กลับมา ทว่าก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้เรียนอะไรเลย ยายเสนอให้พี่ข้างกาย ต่อไปนี้ฉันเรียกเขาว่าพี่นะ เพราะว่าเขาบังคับให้เรียก อีกทั้งผู้ใหญ่ก็บอกว่าควรเรียกพี่เพราะเขาแก่กว่า
อะกลับมาเข้าเรื่อง ยายเสนอให้พี่ข้างกายสอนฉันวาดภาพจะได้บรรเทาจิตใจ ปลดปล่อยตัวเอง ก็ค่ะ ตามนั้นฉันได้เรียนวาดภาพ และอาจารย์ก็ดูคลั่งศิลปะมาก พาฉันขลุกอยู่ในห้องที่มีแต่ภาพวาดและอุปกรณ์การวาดได้ทั้งวัน
“เอียงขวาหน่อยที่รัก ให้หน้าน้องรับแสงอะ” ตอนนี้ฉันรับบทเป็นแบบให้เขาวาด เขาบอกให้ฉันทำหน้าตามความรู้สึกไปเลย ใบหน้าของฉันก็เลยออกมาแบบเบื่อหน่าย เบื่อผู้ชายคนนี้นี่แหละ
“ไม่เห็น
