เกือบสัปดาห์ที่ธพัชร์นอนแน่นิ่งอยู่ในห้องไอซียู เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ต่อเธอเลย แม้ว่าทุกครั้งที่เธอได้เข้าเยี่ยม เธอจะพยายามขอร้องอ้อนวอนให้เขากลับมาหาเธอเสมอ มีเพียงสัญญาณชีพที่ยังคงเต้นอยู่เท่านั้นที่ทำให้เธอรู้ว่าเขายังไม่จากเธอไปไหน
มิตากวาดตามองใบหน้าที่รอยบวมช้ำจางลงแล้ว แผลที่แขนขาบางจุดก็เริ่มตกสะเก็ด เธอกุมมือใหญ่ของเขาไว้แน่น แล้วพูดกับเขาด้วยถ้อยคำเดิมๆ
“พัชร์ ตื่นเถอะ กลับมาหามิตาได้ไหม มิตามารอพัชร์ทุกวันเลยนะ ขอร้อง อย่าทิ้งมิตาไปเลยนะ มิตาอยู่ไม่ได้ถ้าพัชร์จากมิตาไปแบบนี้”
เรื่องอาการเป็นตายเท่ากันของเขาหลังจากประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ได้กลบข่าวเสียหายทั้งของเขาและเธอในช่วงนี้ไปเสียหมด ทุกคนต่างส่งกำลังใจให้เขาฟื้นขึ้นมาก่อน แม้ในตอนนี้ทั้งเธอและสายไหม ยังไม่มีใครออกไปพูดอะไรกับนักข่าวทั้งนั้น
น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของเธอ ไหลหยดลงบนมือของเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ นิ้
