“มิตา..”
คนที่สลบไปหลายวันรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้งในช่วงสายของวันถัดมา ริมฝีปากพึมพำเรียกชื่อคนที่อยู่ในหัวใจทั้งที่เปลือกตายังหนักอึ้ง ไม่สามารถลืมขึ้นได้
“มิตา”
ในที่สุด เขาก็ฝืนลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวและห้องพักคนไข้ขนาดใหญ่ของโรงพยาบาลที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน แต่น่าแปลกที่สัมผัสอบอุ่นบนฝ่ามือยังคงอยู่ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เธอใช้ประจำยังไม่จางหายไปไหน
“พัชร์ ตื่นแล้วเหรอ”
เขาหันไปทางต้นเสียง แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อคนที่เรียกเขาไม่ใช่เธอคนนั้น แต่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขานี่เอง
“พี่ปิ่น มิตาล่ะ”
นี่คือคำพูดแรกของคนที่เพิ่งได้สติ ไม่ต่างจากเมื่อวานที่พอเขาฟื้นขึ้นมา ก็ถามหาเธอก่อนที่จะตอบคำถามต่างๆ ของหมอด้วยซ้ำ
“เอ่อ มิตา..ไม่ได้มา”
ผู้จัดการส่วนตัวต้องโกหกคำโตตามความต้องการของดาราสาว ทั้งที่มิตามานั่งเฝ้าเขาตั้งแต่เช้า ทั้งยังกุมมือไม่ยอมปล่อย เพิ่งจะหนีออกจากห้องไ
