เพลย์บอย 5 | เรนหนี้

วสันต์ใช้เวลาตลอดทั้งสัปดาห์ในการแวะเวียนเข้าไปในผับเพื่อดูบอยชงเครื่องดื่มและสอนไปด้วย จากความคิดแรกที่ตั้งใจจะเรียนพอให้เป็นงานเพื่อเป็นใบเบิกทางจีบเจ้าของร้านสาว แต่การเป็นบาร์เทนเดอร์ยากกว่าที่คิดเพราะนอกจากจะต้องชงเครื่องดื่ม รองประธานหนุ่มยังต้องทำใจให้ชินกับลูกค้าทุกประเภทที่เข้ามานั่งหน้าเคาน์เตอร์ ไม่ใช่ทุกคนจะสุภาพกับพนักงานบริการ บางคนเครียดจากที่ทำงานหรือครอบครัว ก็มักจะลงกับคนทำงานในผับด้วยคำพูดที่ชวนหัวเสียหลายต่อหลายครั้ง ซึ่งเขามันก็พวกไม่ยอมคนเสียด้วย... วสันต์ในชุดสูททำงานสีกรมท่าหล่อเนี้ยบเดินเข้ามาในบ้านในช่วงเย็นตามปกติ ตั้งใจจะเดินขึ้นบันไดเพื่อเปลี่ยนชุดลำลอง เขามักจะออกไปที่ผับหลังจากพ่อกับแม่เข้านอนเพื่อที่จะไม่ต้องถูกด่า หากเป็นสถานการณ์ปกติคงเลือกที่จะพักที่คอนโดเป็นการตัดปัญหา แต่ตอนนี้ต้องประหยัด แม้แต่ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าอาหารก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรฟุ่มเฟือย กลับมาเกาะแม่กินที่บ้านสบายใจกว่า “อาวสันต์” สำเนียงจีนเป็นเอกลักษณ์พร้อมกับเสียงแหลมๆ ของหญิงเลยวัยกลางคนเรียกชื่อตนเองจากด้านหลัง ทำเอารองประธานหนุ่มรีบหันไปมองอัตโนมัติ คุณนายวรรณษาเดินถือพัดจีนสีแดงเดินเข้ามาหาพร้อมซองสีขาวในมือ วสันต์รู้โดยอัตโนมัติว่านี่ไม่ใช่ซองแต๊ะเอีย เพราะปกติหากท่านให้เงินก็มักจะใส่ซองแดงหรือโอนเข้าบัญชีให้ตกใจเล่นมากกว่า “ของลื้อ...” ซองสีขาวถูกยื่นใส่มือหนาของลูกชายคนเล็กพร้อมสีหน้าลำบากใจ คนเป็นลูกเลิกคิ้วงุนงงกับสีหน้าที่ไม่ค่อยได้เห็นของคุณนายใหญ่ประจำตระกูล ก่อนจะแค่นหัวเราะหยอกมารดาตนเองตามนิสัย “หม่าม้าเป็นอะไร? ท้องผูก?” เพียะ! พัดจีนถูกพับเข้าหากันฟาดลงต้นแขนล่ำอัตโนมัติ หากไม่ได้สวมสูทอยู่คงเกิดริ้วแดงบนแขนเรียบร้อย “ตีเรนนี่ทำไม~” น้ำเสียงอแงเป็นนิสัยเอ่ยออกมา ก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มเอาใจฟอดใหญ่ “ถ้าเรนนี่มีแผลเป็น เดี๋ยวสาวๆ ก็หนีหมดหรอก” “เปิดประตูห้องหน่อย ม้ามีอะไรจะคุยด้วย” “หลังกินข้าวได้ไหม เรนนี่อยากอาบน้ำ” “ตอนนี้ เดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเข้มของท่านเน้นย้ำคำว่า ‘เดี๋ยวนี้’ ชัดเจน คนเป็นลูกจึงไม่กล้าขัด ประตูห้องนอนส่วนตัวถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงที่เดินไปถอดสูทแขวนไว้บนราว แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมตามด้วยการพับขึ้นจนถึงศอกทั้งสองข้าง หันมาอีกครั้งก็เห็นว่ามารดากำลังนั่งนิ่งบนปลายเตียง คนเป็นลูกจึงตั้งใจจะไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสือแต่ทว่าท่านกลับเรียกเอาไว้ก่อน “มานั่งข้างม้า” เอ๊า! เจ้าของห้องหนุ่มเกาหัวแกรก ไม่รู้วันนี้นึกพิศวาสอะไรกันขึ้นมาถึงต้องเรียกไปนั่งตัวติดกันแบบนั้น ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งข้างท่าน ใช้สองมือนวดแขนนวดไหล่เอาอกเอาใจจนคุณนายวรรณษากลอกตารำคาญ “วสันต์เลิกเล่น!! เปิดซองดูแล้วอธิบายมาว่าเกิดอะไรขึ้น!!” คนเป็นลูกงุนงงกับการถูกมารดาดุ หยิบซองที่เพิ่งโยนทิ้งบนเตียงมาดูก็เห็นว่ามันถูกฉีกเปิดก่อนหน้านั้นแล้ว “ม้ามาแอบดูของส่วนตัวเรนนี่ทำไมอะ!” สีหน้าบูดบึ้งแสดงออกว่าไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าหล่อ แต่เมื่อคลี่จดหมายในมือออกอ่านหัวข้อก็ถึงกับหน้าเสีย ‘ใบเสร็จรับเงินชำระค่าบริการบัตรเครดิต’ สายตาคมเลื่อนลงมายังยอดห้าหมื่นกว่าบาทที่เพิ่งชำระไปเมื่อตอนต้นเดือน ตามด้วยการเม้มริมฝีปากแน่นซ่อนความผิด “ใช้อะไร ทำไมถึงจ่ายเดือนละครึ่งแสนแบบนี้!!” เจ้าของใบหน้าหล่อหลับตาปี๋ เสียงคำรามของคุณนายวรรณษาน่ายำเกรงไม่ต่างจากราชสีห์ตัวเมีย แมวส้มอย่างวสันต์จึงหลับตาห่อไหล่สำนึกผิดพลางคิดในใจว่า หากท่านเห็นยอดบัตรเครดิตใบที่สองอีกสามหมื่นที่กำลังจะจ่ายคงถูกแม่จับแขวนห้อยหัวเป็นค้างคาว “แหมม้า~ เรนนี่อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน” “กินทองนอนบนเตียงเพชรหรือไง ทำไมมันแพงขนาดนั้น!” “เอาน่า เดี๋ยวเรนนี่ก็ปิดบัตรแล้ว” ใบแรกน่ะนะ “อย่าให้ป๊ารู้เรื่องเชียวนะ ทั้งค่าคอนโด ค่ารถ ไหนจะบัตรเครดิตอีก เดือนละแสนได้มั้ง” แสนกว่าต่างหาก ลูกชายคนเล็กคิดในใจพลางยิ้มกริ่ม นางถอนหายใจกับนิสัยใช้เงินเก่งของลูก เอาพัดฟาดอีกสองสามทีก็ต้องหยุดเพราะถูกร่างสูงกอดรัด บังคับนอนหนุนตักแม่จนคุณนายวรรณษายอมแพ้ ยกมือลูบศีรษะทุยด้วยความรัก “อายุจะสามสิบแล้ว เก็บเงินเก็บทองได้แล้ว” “ค้าบ~” เสียงทุ้มรับปากทั้งที่ยังนอนปิดเปลือกตา เขาเองก็ตั้งใจแบบนั้น แต่ต้องเคลียร์หนี้สินที่สร้างเอาไว้เสียก่อน “ช่วงนี้ดูเหนื่อยๆ งานที่บริษัทเยอะเหรอ” “อืม...” ลูกชายครางรับในลำคอส่งๆ ทั้งที่ไม่จริง แค่อยากทำให้สบายใจแล้วเลิกคุยเรื่องการใช้เงินตนเองเสียที “ยัยแมวบอกว่า ช่วงนี้ลื้อไปข้างนอกทุกคืน” กึก! คำพูดของมารดาทำให้ดวงตาคมลืมตาขึ้นมา แต่สีหน้าของท่านไม่ได้โกรธ มีเพียงแววตาที่แสดงออกถึงความห่วงหาลูกชายคนเล็กที่ยังไม่มีวี่แววจะเป็นฝั่งเป็นฝาแบบพี่น้องอีกสองคน “หลังงานแต่งอาเหม ลื้อไปดูตัวกับลูกๆ หลานๆ เพื่อนม้าดีไหม?” “ไม่เอาอะ เรนนี่ไม่ชอบพวกลูกคุณหญิงคุณนายเพื่อนม้า” เขาปฏิเสธออกไปตามตรง นั่นทำให้คนเป็นแม่หน้าบึ้ง รีบผลักศีรษะของลูกชายที่ออกลายดื้อไม่ต่างจากพี่น้องให้พ้นตัว “อย่ามาหนุนตักฉัน!” ใบหน้ามีริ้วรอยเล็กน้อยตามวัยเชิดหน้าสี่สิบห้าองศา ยกพัดขึ้นมาโบกไล่อารมณ์คุกรุ่นในกายเงียบๆ “ก็เรนนี่พูดจริง รู้นะเวลาไปออกงานด้วยแล้วชอบพาไปคุยกับน้องเอม น้องโบ น้องพลอย พวกนี้คือคนที่ม้าเล็งไว้ให้เรนนี่ใช่ไหมล่ะ!” “ขนาดไม่ชอบยังจำชื่อได้ทุกคนนะ!” “แหงสิ เรนนี่จำชื่อผู้หญิงเก่ง” สาวๆ พวกนั้นบังเอิญชื่อซ้ำกับผู้หญิงที่เขาคั่ววนไปมาอยู่ช่วงหนึ่ง นั่นจึงทำให้เพลย์บอยหนุ่มจำได้ “ลูกสาวเพื่อนม้าไม่สวยตรงไหน โดยเฉพาะอาพลอย น่ารัก กิริยามารยาทแช่มช้อย พูดเพราะ” “นมเล็กอะ” เพียะ! “นิสัยไม่ดี!!” “ก็ลูกม้าไหมล่ะ” คนถูกแม่ตีรอบที่ร้อยจับแขนตนเองป้อยๆ ใบหน้าง้อง้ำเจ็บปวดกับการถูกตีที่เดิมซ้ำๆ “มองคนน่ะ มองที่นิสัย” “ภายนอกมันคือเฟิร์สอิมเพรสชึ่น! พูดไปม้าก็ไม่เก็ทหรอก แก่แล้วนี่” เพียะ! “ม้า!! เรนนี่จะร้องไห้แล้วนะ!” “สะดีดสะดิ้ง รำคาญ! ไปทำกับข้าวดีกว่า” คุณนายวรรณษาหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงลูกชาย เดินนำหน้าไม่สนใจเจ้าของห้องหนุ่มที่เดินตามหลังแม่ต้อยๆ กระทั่งพ้นห้องนอน หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ ตามด้วยการงัดซองสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อตนเองมาโบกพัดที่หน้าไปมา “เห็นว่าใช้เงินเยอะ ว่าจะเอาแต๊ะเอียปีหน้ามาให้ใช้ก่อนแท้ๆ” “อุ๊ย! หม่าม้า หม่าม้าขา~” ลูกชายคนเล็กจีบมือหมายจะหยิบมันออกมาจากมือท่าน แต่คุณนายของตระกูลไวกว่า ดึงมันลงหลบมือลูกชายจนวสันต์เฉียดซองแดงไปแค่เอื้อมมือ “ก็ได้ๆ เรนนี่ไปดูตัวให้ก็ได้ แต่หม่าม้าช่วยหาที่ตรงไทป์กว่านี้หน่อยได้ป้ะ อย่างน้อยก็คัพดีอะ!” “ลามกจกเปรตจริงๆ” นางถอนหายใจใส่ลูกอย่างรำคาญ ยัดซองแดงเข้ากลางอกแกร่งสะบัดก้มเดินงอนไปทางบันได แต่มิวายหันกลับมากำชับข้อแลกเปลี่ยน “ลื้อรับปากแล้วนะ -_-+” “...ครับ” คนตัวสูงขานรับสุภาพเอื่อยๆ อย่างไร้ทางสู้ “ถ้าผิดคำพูดกับพ่อแม่ เกิดชาติหน้าจะให้เป็นหมา” “ขอเป็นโกลด์เด้นนะ ขนสวย ใจดี สาวกรี๊ด” “หมาวัด!!” คุณนายวรรณษาสะบัดก้นเดินงอนลงไปชั้นล่าง รองประธานหนุ่มชะเง้อคอมองตามกระทั่งมารดาลับสายตาจึงปิดห้องรีบเปิดซองแดงดู ‘เช็คเงินสด 100,000 บาท’ ชายหนุ่มพรูลมหายใจออกทางปาก อย่างน้อยเดือนหน้าก็มีเงินจ่ายค่าบัตร รอดไปอีกเดือน ที่เหลือก็รอดำเนินการตามแผน อาเจ๊คนสวยไม่รอดเงื้อมมือเรนนี่หรอก!