บทนำ

บทนำ - วันวาน – ณ.คลินิกจิตเวช สาขาย่อยของโรงพยาบาล “หมอแพรวคะ คุณธีร์คนไข้ที่จองคิวไว้มาแล้วค่ะให้เขาเข้ามาเลยมั้ยคะ” พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแจ้งกับแพรวที่กำลังสวมแว่นกรอบเงินจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่งตรวจรายงานของคนไข้ในความดูแลของเธอ เธอเงยหน้า พร้อมกับพยักหน้าตอบรับพลางถอดแว่นตากรอบเงินวางไว้บนโต๊ะ ไม่นานคนไข้ชายก็เดินเข้ามานั่งบนโซฟาด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนที่แพรวจะลุกเดินไปนั่งโซฟาตรงข้ามคนไข้ “สวัสดีค่ะคุณธีร์ มาตามนัดแบบนี้ดีมากเลยนะคะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างคะ” เสียงหวานเอ่ยถามคนไข้ด้วยรอยยิ้มตามเคย “เฮ้อ เหมือนเดิมเลยครับคุณหมอ ตื่นมารู้สึกว่างเปล่า ไม่อยากลุกจากที่นอน อยากนอนหลับไม่ต้องตื่น” “คุณธีร์ยังฝันถึงภรรยาเหรอคะ” “ครับ...ผมฝันถึงเธอทุกคนเลย ฝันว่าเรายังอยู่ด้วยกัน บางครั้งภาพที่เธอนอนแน่นิ่งไม่ตื่นอีกเลยก็แว้บเข้ามาในหัวผม พอผมตื่นมาหัวใจก็ผมก็รู้สึกเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากผมต้องตื่นมาแล้วต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ สู้ให้ผมไม่ต้องตื่นแล้วเห็นเธอดีกว่าครับ” ใบหน้าหดหู่นั้นยังคงฉายแววให้แพรวเห็น คนไข้คนนี้เสียภรรยาไปจากอุบัติเหตุหลังจากแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน “หมอเข้าใจค่ะ ความรักทำให้เรามีพลังและเยียวยาเราได้ แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำร้ายได้เช่นกัน คุณธีร์เคยคิดมั้ยคะ ว่าความรักที่คุณธีร์มีให้ภรรยาตอนนี้มันอยู่ในรูปแบบไหน ในเมื่อภรรยาของคุณไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว” คนไข้เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันว่างเปล่า “ผมไม่รู้เลยครับหมอแพรว...ตอนนี้หัวผมเหมือนทุกอย่างมันว่างเปล่า” “คุณธีร์คะ หมอว่าบางครั้งความว่างเปล่าก็ไม่ใช่จุดจบค่ะ มันอาจจะมีพื้นที่ที่เราจะสามารถเติมเต็มสิ่งใหม่เข้าไปได้ แต่สิ่งที่คุณธีร์รู้สึกตอนนี้ก็ไม่ผิดนะคะ มันคือการเศร้าที่เกิดจากการสูญเสีย แต่เชื่อหมอนะคะอย่าปล่อยให้มันกลืนกินคุณไปอีกคน หมอเชื่อว่าภรรยาคุณคงไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้แน่ ๆ” “แล้วผมจะผ่านความรู้สึกนี้ไปได้มั้ยครับหมอ” “แน่นอนค่ะ ไม่ใช่หมอบอกว่ามันเป็นเรื่องง่ายนะคะ แต่เพราะคุณธีร์จะไม่ได้เดินเส้นทางความรู้สึกเศร้านี้คนเดียว หมอจะอยู่ตรงนี้ช่วยคุณธีร์ทุกขั้นตอนเท่าที่หมอคนหนึ่งจะทำได้ค่ะ” นัยน์ตาของคนไข้ คลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย “ขอบคุณนะครับ...แค่มีใครสักคนฟังผมระบาย ผมก็รู้สึกดีมากขึ้นแล้วครับ” “แค่คุณธีร์กล้าเข้ามาหาฉันเมื่อรู้สึกแย่ ก็เก่งมากแล้วค่ะ ชมตัวเองให้มาก ๆ นะคะ” “ขอบคุณหมอแพรวมากครับ” “ยินดีค่ะเดี๋ยวยังไงคุณธีร์นั่งรอหน้าห้องสักครู่จะมีพยาบาลจ่ายใบนัดพบหมอครั้งหน้านะคะ” “ครับ งั้นผมลาครับหมอ” แพรวยืนยิ้มให้กับคนไข้ จนเมื่อคนไข้เดินลับตาก็นั่งลงบนโซฟาใบหน้าราวกับกำลังคิดอะไรอยู่บางอย่าง ‘ก๊อก...ก๊อก..ก๊อก’ “เชิญค่ะ” แพรวที่กำลังนั่งโซฟาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเธอก็หลุดจากภวังค์ความคิดทันที พยาบาลสาวท่านเดิมเข้ามาก่อนจะบอกกับเธอว่า “หมอแพรวคะคิวคนไข้นอกหมดแล้วค่ะ” “โอเคค่ะ งั้นแพรวจะได้กลับซะที” “หมอแพรวเก่งมากจริง ๆ นะคะคนไข้ที่ได้เข้ามาพบหมอแพรวทุกคนที่เดินออกมาสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดมากค่ะ” “เป็นเพราะแพรวเจอคนไข้ที่ให้ความร่วมมือดีต่างหากค่ะพี่ งั้นแพรวขอตัวก่อนนะคะ ฝากพี่ปิดคลินิกให้หน่อยนะคะ” “ได้ค่ะ” แพรวยืนตัวขึ้น ถอดเสื้อกาวน์คล้องแขนไว้ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเองเดินออกจากคลินิก เธอเดินออกมาด้านนอก ไม่ได้ขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่แต่อย่างใด กลับเดินข้ามถนนใหญ่ไปสวนสาธารณะที่อยู่ตรงข้าม ‘Line!!!’ เสียงไลน์ของเธอดังขึ้นเมื่อจับมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากแฟนหนุ่มของเธอเอง JayD : แพรวอยู่ไหน พี่อยากเจอ Praew : กำลังจะกลับคอนโดค่ะพี่ JayD : งั้นพี่จะไปรอที่คอนโด รีบกลับมาล่ะ แพรวนั่งอ่านข้อความในไลน์ ทำให้เรื่องราวบางอย่างผุดขึ้นมา อาจเป็นเพราะเรื่องราวของคนไข้ได้สะกิดแผลเล็ก ๆ ทำให้ภาพเก่า ๆ ในหัวของเธอครุ่นคิดถึงสิ่งที่อยู่ในใจฝังลึก แม้ตอนนี้เธอกับเจเดนจะรักกันดี แต่ใครจะคิดว่าก่อนหน้านี้ เส้นทางความรักของเธอและเขานั้นต้องฝ่าฝันเรื่องราวมากมายแค่ไหน “กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ ก็หนักหนาพอควรแหะ” แพรวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าหายใจเข้าเต็มปอด คิดถึงจุดเริ่มต้นของรักแรกของเธอ