1. เริ่มต้นถิ่นใหม่

1 - เริ่มต้นถิ่นใหม่ – “คุณแม่คะ แพรวจะไปเรียนหมอที่ต่างประเทศ” หลังจากที่แพรวเรียนจบ ม.6 เธอก็คุยกับพ่อแม่ทันทีเรื่องมหาลัยที่อยากเรียนต่อ “ทำไมถึงอยากไปเรียนต่างประเทศล่ะ ประเทศเรามหาลัยดี ๆ ก็มีนะลูก” “แม่คะ แพรวอยากไปเรียนต่างประเทศจริง ๆ ค่ะที่นั่นเรื่องการแพทย์คือสุดยอดมากจริง ๆ” “ลูกอยากเรียนหมอจริง ๆ เหรอ” “ค่ะ” “ทำไมล่ะ” แม่ของเธอเอ่ยถามด้วยใบหน้าจริงจังเพราะการไปอยู่ประเทศนั้นแม่อย่างเธอรู้ดีว่ามันน่ากลัวมากแค่ไหน ถึงด้านการแพทย์จะสุดยอดอย่างที่ลูกของเธอว่า แต่สังคมนั้นค่อนข้างแตกต่างจากที่เป็นอยู่พอควร เธออดที่จะห่วงลูกสาวของตนไม่ได้ “อยากเป็นจิตแพทย์ที่เก่งกาจจะได้รักษาคุณอาเอ็ดเวิร์ดไงคะฮี่...นะคะแม่ นะ นะ นะ” ดวงตากลมโตสุกสกาวฉายแววประกายแสงอย่างจริงใจ ใช่แล้วเธออยากเรียนจิตแพทย์เพื่อไปรักษาคุณอาเอ็ดเวิร์ดที่เธอรัก เธอรู้ดีว่าคุณอาเป็นคนนอนไม่หลับและพยายามรักษามาโดยตลอดแต่ก็ไม่มีหมอคนไหนที่จะรักษาเขาได้ เธอจึงเชื่อว่าเธอนี่แหละที่จะรักษาคุณอาของเธอเอง “ลูกจะอยู่ได้จริง ๆ เหรอ ประเทศนั้นมาเฟียเยอะ อัตราก่ออาชญากรรมสูงนะลูก” “คุณแม่ลืมไปแล้วเหรอคะว่าบ้านคุณตาเขาทำธุรกิจอะไร แล้วคุณอามีอิทธิพลขนาดไหน” แพรวพยายามสาธยายให้แม่เธอฟัง เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าแม่ของเธอก็รู้ดีว่าครอบครัวทางนั้นของพวกเขายิ่งใหญ่และน่ากลัวขนาดไหน จนแม่หอบแพรวตั้งแต่เล็กกลับมาอยู่บ้านฝั่งแม่ของพ่อเพราะประเทศนี้สงบกว่ามาก “เฮ้อ...ยัยเด็กคนนี้นี่” “หนูอยากไปเรียนที่นั่นจริง ๆ แม่ สัญญาค่ะจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังอาเอ็ดเวิร์ดแล้วก็ เชื่อฟังคุณตาคุณยายแน่นอนค่ะ” “แต่ว่าอาของลูกเขาจะยอมให้ไปที่นั่นเหรอ ตานั่นมันไม่อยากให้เราไปทางโน้นไม่ใช่รึไง” “แพรวคุยกับอาไว้แล้วค่ะ คุณอาตกลงให้แพรวไปอาศัยอยู่ด้วย แล้วก็ตั้งกฎให้เป็น 100 ข้อเดี๋ยวแพรวเอามาให้แม่อ่านแม่จะได้สบายใจ” “อืม ถ้าเอ็ดเวิร์ดโอเค แม่ยังไงก็ได้” “เย้!!!! ขอบคุณค่ะแม่ แพรวจะตั้งใจเรียนจบมาเป็นหมอที่เก่งกาจแน่นอนวางใจลูกคนนี้ได้เลยค่ะ” ใบหน้าของแพรวยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี เธอเป็นเด็กน่ารักที่ผ่านมา แพรวเชื่อฟังพ่อแม่มาตลอดดังนั้นเวลาเธอขออะไร พ่อแม่ของเธอมักจะไว้ใจเสมอว่าเธอจะไม่ออกนอกลู่นอกทางหรือประพฤติในสิ่งไม่ดี เมื่อเธอได้พูดคุยกับแม่เรื่องเรียนต่อเสร็จ เธอก็โทรหาอาทันทีซึ่งนั่น ก็ทำให้อาของเธอแปลกใจว่าเหตุใดพี่สาวของเขาถึงยอมให้ลูกตัวเองมาเรียนที่นี่ทั้งที่ ตัวพี่สาวเองไม่ยอมที่จะอยู่ประเทศนี้ด้วยซ้ำ (แน่ใจนะว่าไม่ได้โกหกอา) เสียงหล่อเอ่ยออกมาจากปลายสาย “อาไม่เชื่อแพรวเหรอคะ แพรวจะโกหกอาทำไม” “แน่ใจนะว่าอยากมีเรียนที่นี่ มันอันตรายนะ” “แพรวมีอาเอ็ดนิคะ แพรวไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ แพรวอยากเป็นหมอรักษาอานินา” “เอาใจเก่งจริง โอเคถ้าจะมาอยู่ที่นี่ต้องเชื่อฟังอาทุกอย่าง อย่าดื้อล่ะ” “ค่ะอา เดือนหน้าเจอกันนะคะ คิดถึงอาที่สุดเลย” เธอวางสายจากอาเอ็ดสุดที่รัก ก่อนจะเดินไประเบียงห้องนอนตัวเองพลางสูดอากาศหายใจให้เต็มปอด “ดีล่ะ...ฉันจะต้องเป็นหมอจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดให้ได้เลยคอยดูเถอะ” ความฝันที่ยิ่งใหญ่ของหญิงสาวอายุ 18 ย่าง 19 เบ่งบานสดใส ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างเปี่ยมสุด ดวงตากลมโตทอประกายฝัน หากใครได้เห็นก็ต้องรับรู้ถึงความมุ่งมั่นและตั้งใจของสาวน้อยแสนสวยคนนี้แน่นอน หนึ่งเดือนต่อไป แพรวเตรียมพร้อมที่จะเดินทางไปต่างประเทศ A ซึ่งครอบครัวฝั่งตาของเธออาศัยอยู่ที่นั่น รวมไปถึงคุณอาที่เธอสนิทและรักสุด ๆ แม้จะพูดแบบนั้น แต่อายุก็ห่างจากอาเอ็ดเวิร์ด 8 ปีนะ จริง ๆ จะมองเป็น พี่น้องก็ยังได้ ณ.สนามบินประเทศ A แพรวลากกระเป๋าใบโต สะพายกระเป๋าใบใหญ่ พร้อมจะใช้ชีวิตในต่างแดนแล้ว ผู้คนมาใช้บริการสนามบินกันอย่างเนืองแน่น เธอเลือกที่จะยืนอยู่กับที่เพราะกลัวจะทำให้ญาติของเธอตามหากันไม่เจอ ก่อนจะโทรหาอาเอ็ด “ฮัลโหล อาคะ แพรวมาถึงแล้วค่ะ” (อยู่ตรงไหน) แพรวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินไปที่ประตูทางออก 5 ที่อยู่ไม่ไกลนัก “ทางออกประตู 5 ค่ะอา” (ยืนอยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวอาไปรับ) “ค่า...” แพรวยืนรอไม่นานนัก ร่างของชายสูงโปร่งหน้าตาดีก็เดินมาหา ใบหน้าของเธอยิ้มกว้างจนปล่อยประเป๋าของตัวเองออกวิ่งไปกอดชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เคอะเขิน “คุณอา!!!! แพรวคิดถึงคุณอาจังเลยค่ะ” สองแขนเล็กสวมกอดคนที่เธอคิดถึง หนุ่มหล่อสูงโปร่งก็กอดตอบแบบไม่เคอะเขินอะไรเช่นกัน “โตแล้วจะมาอ้อนเหมือนเด็กไม่ได้แล้วนะ” “โตแล้วจะทำไม ยังไงอาก็เป็นอาที่แสนดีของแพรว หวงตัวแบบนี้ หรือว่าคุณอามีแฟนแล้วไม่บอกแพรวคะ แพรวบอกแล้วไง ถ้าอามีแฟนต้องให้แพรวช่วยกรองด้วยสิ” “แล้วทำไมอามีแฟนแล้วต้องบอกแพรว” “ก็ผู้หญิงที่เข้าหาอาแต่ล่ะคน มีแต่อะไรก็ไม่รู้ มีแต่พวกหลงเงินทอง เจอคนหล่อก็อ่อยแล้วงี้” “ทำเหมือนตัวเองเห็น ผู้ชายหล่อแล้วไม่ตาโต” “แต่แพรวก็แค่ตาโตมั้ยอา ไม่เคยจะเดินไปจีบเหมือนคนที่ตามเกาะอาซะหน่อย” “โอเค ไม่เถียง ๆ อาโสดอยู่ กลับกันเถอะ คุณตาคุณยายรออยู่นะ” “ค่ะอา” อาของแพรวคว้ากระเป๋าของเธอก่อนจะเดินนำไป ส่วนแพรวก็เดินตามอย่างเชื่อฟัง เธอรักอาเธอมาก เพราะช่วงวัยเด็กอาของเธอเคยปกป้องเธอจากแก๊งอันธพาลเมื่อตอนเธอเคยอยู่ในประเทศ A นี้ นั่นจึงทำให้เธอรักและผูกพันกับญาติของเธอคนนี้มาก จนเธอสัญญาว่า ถ้าหาคนที่ดีกว่าอาเธอไม่ได้ก็อย่าหวังว่าเธอจะคบกับคนนั้น เมื่อเอ็ดเวิร์ดพาแพรวมาถึงบ้าน เธอก็พบว่าคุณตาคุณยายยืนรอต้อนรับเธออยู่แล้ว “คุณตา!!!! คุณยาย!!!! แพรวคิดถึงจังเลยค่ะ” เธอสละกระเป๋าที่อยู่ในมือ ก่อนจะวิ่งแจ้นไปก่อนคนทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งสองต่างอดเอ็นดูพลางลูบหัวของหญิงสาวที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีด้วยความตื้นตันใจ “ตากับยายก็ดีใจที่หลานรักมาหา” “หนูจะมาอยู่นานเป็นปี ๆ จนคุณตาคุณยายเบื่อหน้ากันไปข้างเลยค่า...ฮี่...” “รีบเข้าบ้านกันเถอะครับ ยืนอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวไม่สบายได้” เอ็ดเวิร์ดจับประเป๋าของแพรวเดินนำ ก่อนที่แพรวจะเดินจับมือตากับยายของตนเข้าไปในบ้านอย่างมีอย่างอารมณ์ดี