แพรวนั่งลงข้าง ๆ พลางกุมมือคนร่างนิ่งมองด้วยสายตาโหยหา เอ็ดเวิร์ดที่เห็นแบบนั้นจึงหันหลังเดินออกจากห้องไปเพื่อให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน
มือเรียวนุ่มของเธอจับมือหนาของเขาลูบไปมา นัยน์ตาหวานมองใบหน้าหล่อที่ซีดเซียวกว่าครั้งไหน ๆ
“พี่เจเดนคะ พี่ได้ยินเสียงแพรวมั้ย แพรวมาหาพี่แล้วนะ” ใบหน้าของเธอฝืนยิ้มออกมาเพราะเธอคิดว่าเจเดนต้องไม่อยากเห็นเธอร้องไห้แน่ๆ เธอเพียงต้องฝืนตัวเองแสดงออกมาให้เห็นว่าสบายดี (แม้เขาจะยังไม่ฟื้นก็ตาม)
เธอทั้งลูบมือ ลูบหน้าเขา พลางเล่าเหตุการณ์ที่เธอรู้ตัวว่าท้องให้เขาฟังอย่างมีความสุข พร้อมกับสิ่งต่าง ๆ ที่เธอวาดฝันไว้ในอนาคต ซึ่งในนั้นนอกจากลูกเธอแล้วก็มีเขาอีกคนที่อยู่ในนั้น
“พี่เจคะ พี่ฟังแพรวนะคะ ตอนนี้เรามีลูกด้วยกันแล้ว แพรวไม่อายเลยนะคะถ้าต้องบอกใครว่าแพรวท้อง แพรวไม่ได้ต้องการจะมีงานแต่ง ขอแค่พี่ฟื้นขึ้นมาสุขภาพแข็งแรง อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก แค่นี้แพรวก
