*******“หุบปากไปเลยเฮียอะ!” เธอแหวเสียงแผ่ว ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างคุ้นเคย แม้จะหงุดหงิดแต่นั่นไม่ได้มากมายอะไร เป็นเพียงสถานการณ์ทั่วไปที่เธอมักโดนแหย่อยู่เป็นประจำ
ถังหูลู่ค่อย ๆ ลดตัวลงนั่งบนโซฟานุ่ม ขณะใช้ปลายนิ้วเรียวหยิบแก้วน้ำชาประจำตัวขึ้นจิบ รสขมของชาอุ่นทำให้เธอรู้สึกสงบขึ้นมาบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังคงเต้นแรง ไม่ใช่เพราะชา แต่เพราะชายหนุ่มสองคนที่นั่งล้อมเธออยู่ต่างหาก
‘ใส่เสื้อคอเต่ามันผิดตรงไหน...?’ เธอพึมพำในใจ พยายามรักษาท่าทีให้นิ่งเฉย ทว่าความร้อนจากสายตาสองคู่ที่จับจ้องกลับทำให้รู้สึกเหมือนเธอถูกลอกเปลือยออกอย่างไร้ปรานี
“แต่ก็น่ารักดีนะ...”
เสียงทุ้มของหยวนหลงดังขึ้นคล้ายกระซิบชม แต่แฝงความจงใจหยอกเย้า ริมฝีปากได้รูปของเขายกยิ้มบางพลางจิบกาแฟไปอย่างผ่อนคลาย ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนแสงวาววับ ดูมีเลศนัยจนเธออยากจะคว้าอะไรสักอย่างมาปาใส่ให้รู้แล้วรู้รอด
