"มยุรี..เราจำได้แล้ว"
"จำอะไรได้เหรอนิสา" มยุรีตกใจอยู่ดี ๆ เพื่อนก็พูดขึ้นมาในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด และทุกคนกำลังให้ความสนใจกันทั้งแผนก
"เธอจำไม่ได้หรือไง ว่าคนนี้คือคุณธนู คนที่ช่อชบาเพื่อนรักของเราเคยแอบอ้างว่าเป็นสามีไง" นิสาจงใจที่จะพูดให้ทุกคนในที่นี้ได้ยินกันทั่ว ไม่เว้นแม้แต่เกษรแม่ของธนู
"ทำไมเราจะจำไม่ได้ล่ะ เราจำได้ดีเลยล่ะเรื่องงานโรงแรมคืนนั้น" ทั้งสองไม่ต้องได้นัดหมายอะไรกันเลยแต่ก็รู้ใจ
"ใช่ ๆ น่าขำไหมล่ะ..คนที่บอกว่าเป็นสามี แต่ไม่โผล่หน้าไปงานที่เมียอุตส่าห์จัดขึ้นเพื่ออยากได้หน้า" ยังโยนมาให้ช่อชบาว่าอยากได้หน้า ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนแกล้ง
ช่อชบารีบหันขวับไปมองหน้าทั้งสองที่กำลังพูดกันแบบไร้มารยาท หญิงสาวรู้ดีว่านิสาอยากเล่นงานเธอ แต่ไม่คิดว่าจะเล่นงานต่อหน้าของท่านประธานซึ่งเป็นแม่ของเขาแบบนี้
"ขอโทษนะจ๊ะเพื่อนรัก พอดีว่าเราสองคนคิดแรงไปหน่อย" คำขอโทษนั้น
