เหมยลี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ สติของเธอยังคงมึนงงจากฤทธิ์ยา สายตาปรับเข้ากับความมืดสลัวภายในห้อง พลันได้ยินเสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคาอย่างต่อเนื่อง กลิ่นเหล้าหนักหน่วงอบอวลอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เธอจำได้ลางๆ ว่านี่คือห้องนอนของหยวนเฉิน ห้องที่เธอเคยนอนอย่างอบอุ่น แต่ค่ำคืนนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัด
เธอคิดจะบอกเลิกเขาแท้ๆ กลับโดนเขาวางยานอนหลับเสียได้
ตอนนี้ยังรู้สึกมึนๆ อยู่เลย
แต่ทว่า... เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพบร่างสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียง เงาของเขาผสานเข้ากับความมืดราวกับมัจจุราชที่กำลังจ้องเหยื่อของตน หยวนเฉินกำลังจ้องเธออยู่ ดวงตาของเขาคมกริบและเย็นชาแตกต่างจากทุกครั้งที่เคยมองกัน
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงของหยวนเฉินถามเธอ มันดังขึ้นตรงขนอนปลายเตียง เธอมองไปยังหยวนเฉินที่เขานั่งหันหน้ามองเธอ เธอไม่รู้สึกเลยว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้ เธอ
