บทที่ 12
ขี้แยเหมือนเด็ก
พระอาทิตย์ตกดินสาดแสงสีทองอร่ามไปทั่วท้องฟ้า หมู่นกบินเรียงแถวกลับสู่รังของมัน บรรยากาศภายในเมืองหลวงแสนวุ่นวายผู้คนทยอยกลับที่พักหลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน แสงสีเหลืองสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่กระทบพื้นลายหินอ่อน ความกดอากาศอยู่ในระดับปกติไม่หนาวมากหรือว่าร้อนเกินไป
เพลงเหนือนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาขนนุ่ม นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลจับจ้องหน้าจอแสงสีฟ้า แต่กลับไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย
แม้ว่าเหนือพยายามจะส่งข้อความไปหามังกรเป็นร้อย ๆ ข้อความ หรือโทรหาเขาหลายสิบสาย เธอพยายามใจเย็นและรอจนกว่าเขาจะกลับมา ตอนนั้นเธอจะถามเขาให้รู้เรื่องแต่กลับทำได้เพียงภาวนาให้เขากลับมาเร็ว ๆ วินาทีถัดมาเสียงเปิดประตูดังแว่วมาส่งผลให้เหนือหันขวับทันที ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงล้อของกระเป๋าลากไปกับพื้น
ร่างสูงของมังกรก้าวเข้ามาภายในห้องพร้อมกับสวมเสื้อยืดคู่กับกางเกงขายาวส
