บทที่ 15ย่าไม่ชอบ 1

บทที่ 15 ย่าไม่ชอบ หลายสัปดาห์ต่อมา ตึกสูงเสียดฟ้าตั้งเด่นใจกลางกรุงเทพมหานคร ผนังกระจกใสสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ทอประกายระยิบระยับ กลุ่มเมฆก้อนเล็ก ๆ ลอยเรียงตัวกันเป็นรูปร่างประหลาดตาบนท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ประตูเลื่อนอัตโนมัติถูกเปิดออกนำเข้าสู่โถงกว้างโอ่อ่า เพดานสูงเหมือนโถงวังประดับด้วยโคมไฟคริสตัลสะท้อนแสงลงมากระทบพื้นลายหินอ่อนสีดำขัดมันวาวดูหรูหรา ลิฟต์ความเร็วสูงเปิดออกสู่ชั้นสำนักงานบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นมิตร สตรีรูปร่างเล็กสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกระโปรงสีครีมเหมาะสำหรับการทำงานและเรียบง่าย ใบหน้ารูปไข่งดงามแต่งหน้าแต่งตาจัดเต็ม จมูกเล็กเชิดได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูระเรื่อ เรือนผมสีน้ำตาลเป็นลอนสวยยาวสลวยถึงกลางหลัง เพลงเหนือนั่งอยู่ด้านหน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในห้องทำงานข้างโต๊ะทำงานของเธอคือทีมรุ่นพี่ที่คอยสอนงานเด็กฝึกงานอย่างเธอ วันนี้นับเป็น