หลายวันผ่านไปจนถึงช่วงวันหยุด ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นช้า ๆ จากขอบฟ้าสาดแสงสีเหลืองอุ่นไปทั่ว เมฆก้อนสีขาวลอยตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าเข้มสร้างภาพที่งดงาม ตึกสูงระฟ้าตั้งเรียงรายกันยาวออกไปไกลสุดลูกตา หมู่นกโผบินเพื่อออกหาอาหารตัดกับรถไฟฟ้าเคลื่อนตัวออกจากสถานี ผู้คนทยอยออกจากที่พักเพื่อเดินทางไปทำงาน ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปอย่างปกติ
จนกระทั่งร่างสูงของมังกรเปิดเปลือกตาขึ้นมามองรอบ ๆ ห้องก่อนที่จะปรับเปลี่ยนจากท่านอนลุกขึ้นนั่ง พลางยกฝ่ามือขึ้นขยี้ตาตัวเองเบา ๆ จากนั้นหยัดกายขึ้นเต็มความสูง แต่ทว่าวินาทีต่อมาเรียวแขนของคนตัวเล็กโอบล้อมลำคอพร้อมกับร่างกายของเธอกระโดดขึ้นขี่หลังของเขา ท่อนขาทั้งสองขาพาดเอวสอบไว้แน่น
“ตื่นแล้วเหรออีแก่! ช่วงนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย” น้ำเสียงสดใสราวกับแสงแดดยามเช้าเอ่ยวาจาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มบาง ๆ จากนั้นเลื่อนฝ่ามือขึ้นมารองรับบั้นท้ายของเธอไว้
“มึงต้องทำงานแทนกู
