ตอนที่ 10
จูบเลย! จูบเลย! จูบเลย!
“ลูกสาวแม่จะกลายเป็นเจ้าสาวแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยเนอะพ่อ” มือที่เริ่มเหี่ยวย่นจากการทำงานลูบลงบนผมนุ่ม ก่อนจะดึงคนเก่งเข้ามากอดแน่นด้วยความภาคภูมิใจ
เดิมทีปันหยกเองเป็นคนในเมืองหลวง แต่เมื่อแต่งงานก็ออกไปใช้ชีวิตกับสามีที่ต่างจังหวัด บ้านที่เคยได้รับมรดกมาก็ยกให้ลูกสาวต่อ ตั้งแต่สมัยเรียนปันหยาจึงอยู่ที่บ้านตัวคนเดียวมาตลอด พอเรียนจบก็นำที่อยู่อาศัยไปดัดแปลงเป็นสตูดิโอ แล้วใช้ชีวิตตั้งหลักที่นี่ มาวันนี้จู่ ๆ เจ้าตัวก็โทรหาแล้วบอกว่าจะแต่งงาน ทำเอารู้สึกใจหายที่เห็นลูกตัวน้อยเติบโตขึ้นขนาดนี้
“แต่ถ้าเป็นวิกเตอร์พ่อก็ไม่แปลกใจหรอก ดีซะอีกรู้จักกันมานาน พ่อก็วางใจจะได้ดูแลกันไป” ครั้งหนึ่งเพื่อน ๆ เคยไปเที่ยวบ้านปันหยาที่ต่างจังหวัด ดังนั้น พ่อและแม่จึงรู้จักชายหนุ่มเป็นอย่างดี ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้ลูกสาวที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขชะงักไปเล็กน้อย
“น้ำเน่า
