“ทำไมยังไม่นอน” เสียงทุ้มเอ่ยทัก เขาตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะนอนไม่ค่อยหลับ และพบว่าไม่มีคนนอนอยู่ข้าง ๆ อีกทั้งไฟห้องน้ำก็ไม่ได้เปิดเลยลองเดินออกมาข้างล่าง เห็นเพื่อนสนิทนอนแผ่บนโซฟา จึงกดเปิดไฟชั้นล่างให้สว่างขึ้น
“ต่างที่มั้ง แล้วแกตื่นมาทำไม” เมื่อเห็นว่ามีคนมา ปันหยาเลยลุกขึ้นนั่งแทน
“ก็คงเหมือนกัน ฉันก็ไม่รู้ว่าแม่จะยกบ้านให้ทั้งหลังนี่หว่า” วิกเตอร์ทิ้งตัวลงข้าง ๆ อย่างที่ทำเป็นประจำ พร้อมกับเอนพิงพนักโซฟา
“แกว่าทำแบบนี้มันโอเคไหมอะ ทั้งแขกในงาน ทั้งพ่อแม่แก พ่อแม่ฉัน ถ้าเขารู้จะผิดหวังไหม” ร่างเล็กยกขาขึ้นชันชิดอกแล้วกอดมันไว้ เสียงที่เอ่ยออกมาอู้อี้และไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้ามีปัญหาฉันจะจัดการเอง ฉันเป็นคนเริ่มทุกอย่างเอง ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ จำไว้ว่าแกไม่ผิดเลยหยา อ้าว เฮ้ย! ไม่เอาไม่ร้องดิ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนซุกหน้าลงไปร้องไห้ เขาทำตัวไม่ถูก
