“ปะป๊ากับหม่าม้าจะไปเที่ยวกันสองคนเหรอคะคุณย่า” พันวาเด็กน้อยมัดผมทวินเทลวัยห้าขวบ อยู่ในชุดเดรสฟูฟ่อง ใบหน้าที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว น่ารักราวกับเจ้าหญิงน้อยในนิทานเอ่ยถามคุณย่าลินดาด้วยสายบ๊องแบ๊ว
“พันวาอยู่กับย่าก่อนนะคะคนเก่ง”
“แต่หม่าม้า...”
“ปะป๊ากับหม่าม้าจะได้มีเวลามีน้องให้หนูไง ปะ ไปดูขนมที่ย่าเตรียมไว้ดีกว่า” คุณนายลินดาจูงมือเด็กน้อยเข้าไปในบ้าน พลางส่งสายตาบอกลูกชายและลูกสะใภ้ให้รีบออกไปได้แล้ว
“แม่แกนี่คาดหวังไม่เปลี่ยนเลยนะ” ปันหยาเอ่ยแซว เพราะช่วงสุดสัปดาห์ หรืออาจจะมากกว่านั้น คุณนายลินดามักจะหาเรื่องชวนหลานสาวตัวเล็กไปพักที่บ้านอยู่เป็นประจำ
พันวานั้นเป็นเด็กที่แม้จะติดปันหยาแต่ก็ไม่งอแงเท่าไหร่ อาจจะเพราะเวลาที่ทำงานในสตูดิโอซึ่งตอนนี้ขยายที่เพิ่มขึ้นจนมีห้องให้เด็กน้อยได้เล่นสนุกแล้วยังเป็นกระจกมองเห็นแม่ทำงานได้ตลอด เลยทำให้ไม่ได้ร้องเรียกหาอย่างลูกบ้านอื่น ๆ
เมื่
