กฎของฟีนิกซ์ไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของ

พิกข่มตาสบถคำหยาบในใจอย่างบ้าคลั่ง อยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าคนเลว ๆ ตรงหน้าสักที แต่เธอก็รู้ดีว่าขืนทำแบบนั้น ก็ไม่ต่างไปจากการรนหาที่ตายเลย “ถามจริงนะ ทำไมวุ่นวายนักวะ” เธอถามเสียงเหนื่อยอ่อน อยากจะหลุดพ้นจากผู้ชายตรงหน้าแทบบ้าแล้ว “เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ไม่ง่าย ฉันชอบอะไรที่มันได้มายาก ๆ” “นิสัยไอ้พวกคนรวยสันดานสินะ” เธอพึมพำกับตัวเอง แม้มันจะไม่ได้เบาเท่าที่ต้องการนัก ในเมื่อความดื้อรั้น มันคือสิ่งที่เขาอยากเอาชนะ ถ้างั้นเธอจะไม่ดื้อ ไม่ต่อต้าน เขาอยากได้อะไรก็จะยอม นี่คือทางเดียวที่จะทำให้คนรวยนิสัยเสียรู้สึกเบื่อ แล้วเขาจะเลิกตอแยเธอเอง “ให้ทาตรงนี้เลยใช่ปะ” จู่ ๆ เธอก็คว้าหลอดยาสีขาวในมืออีกฝ่ายมาถือ รอเพียงให้เขาพยักหน้าตอบ พิกไม่รีรอรีบเดินไปนั่งบนเตียงด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ก่อนจะถลกกางเกงลงต่อหน้าฟีนิกซ์อย่างไม่อาย ท่าทางของเธอทำให้เขาเซอร์ไพรส์มาก แถมยังงงไปหมด ไม่คิดว่าเธ