หลังจากเข้าไปอาละวาดที่ร้านขายรถมือสองเสร็จ พิกก็ต้องเดินหัวเสียกลับมายังห้องพักเช่นเคย แม้อาการหัวร้อนยังคงมีอยู่ แต่ก็ใจเย็นลงมากแล้ว
“ห้าหมื่นเลยเหรอวะ... จะมีปัญญาเอาเงินมาจากไหน”
คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังอย่างนึกปลง ใช่ว่าเงินที่มีอยู่ตอนนี้จะไม่พอสำหรับการซื้อรถมือสองสภาพดี ๆ มาขี่ไปพลาง ๆ แต่ไอ้ทับทิมกรอบมันมีความหมายต่อเธอ มันคือสมบัติชิ้นสำคัญที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอไม่อยากเสียมันไป เพียงเพราะเสียค่าโง่ให้กับผู้ชายหน้าเลือดคนนั้น
“ไปไหนมาจ๊ะคนสวย กลับมาซะค่ำเลย”
เสียงทักทายจากชายที่อยู่ถัดไปสามห้อง และตอนนี้พวกเขาก็กำลังตั้งวงดื่มเหล้ากันอยู่ เธอจำได้ว่าตอนออกไปก็เห็นพวกเขานั่งดื่มกันอยู่ นี่กะจะไม่หลับไม่นอนกันเลยหรือยังไง
“แน่ะ หยิ่งอีกละ”
“หึ ๆ กูบอกมึงแล้ว มึงจะแซวห้องไหนก็ได้ แต่อย่าแซวห้องนี้ แม่งไม่เอามึงหรอก เขาจ้องแต่คนรวย”
อีกคนที่อยู่ร่วมวงเอ่ยเสียงดัง ไม่รู้เป็นเพรา
