ร่างที่ชุ่มน้ำเดินตามท้องถนนจนกระทั่งถึงหอพักตัวเอง เนื่องจากไม่มีรถคันไหนว่างจอดรับ สายตาลอยเคว้งของพิกบอกได้ถึงอารมณ์เจ็บปวดที่ถูกซ้ำรอยแผลเดิม เธอเกือบจะลืมความรู้สึกสูญเสียในครั้งนั้นได้แล้ว เขาไม่น่าตอกย้ำมันอีกเลย...
เธอไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อ เพราะเธอตบหน้าเขาจนขึ้นรอยฝ่ามือสีแดงเต็มแก้ม เขาคงไม่มีทางให้อภัย ตำแหน่งเด็กเลี้ยงที่เขามอบให้ คงต้องสิ้นสุดตั้งแต่วันนี้
“เฮ้ออ”
เธอเดินมาจนถึงหน้าซอยเข้าหอพัก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างถังขยะ สายตาเหม่อลอยของเธอกำลังจ้องมองไปตามถนนที่รถวิ่งผ่านอย่างไร้จุดสนใจ
ในหัวมีแต่ความเสียใจที่สลัดไม่หลุด แม้ไม่มีน้ำตาและเสียงสะอื้นอีกต่อไปแล้ว
“คนนิสัยเสีย”
พิกเม้มปากเล็กน้อยแล้วก่นด่าฟีนิกซ์ ที่เขากระทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้โดยไม่นึกถึงจิตใจเธอ แค่ให้เดินเข้าไปใกล้น้ำ เธอยังผวาจนมือสั่น แต่เขาทำให้เธอต้องกระโจนลงไปในน้ำ เขารู้หรือเปล่าว่ากว่า
